یکی از سفارشات دین اسلام به مسئله دوری از گناه است نبی مکرم اسلام می فرماید :

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلي الله عليه و آله:

يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَ‏ الْمُؤْمِنَ‏ لَيَرَى‏ ذَنْبَهُ كَأَنَّهُ تَحْتَ صَخْرَةٍ يَخَافُ أَنْ تَقَعَ عَلَيْهِ وَ الْكَافِرَ يَرَى ذَنْبَهُ كَأَنَّهُ ذُبَابٌ مَرَّ عَلَى ذَنَبِهِ‏

پيامبر مكرم اسلام به ابوذر مي فرمايند:

اي ابوذر! انسان مومن،در مقابل گناه، خود را در زير سنگ بزرگي مشاهده ميكند كه ميترسد آن سنگ بر سر او فرود آيد، و شخص كافر نافرمانى خدا را همچون مگسى مى پندارد كه بر بينى او بگذرد.

پی نوشت :

مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل - جلد ‏11 - صفحه324

حجت السلام قرائتی:

نقل است هرگاه هلال ماه رمضان در آسمان خودنمایی می‌کرد، امام علی‌بن موسی‌الرضا(ع) رو به قبله می‌ایستاد، دستان خود را به آسمان بلند می‌کرد و از خداوند می‌خواست آن را هلال مبارکی قرار دهد. ایشان در دعای خود توفیق روزه‌داری، سلامت جسم و اطاعات از پروردگار متعال را طلب می‌کرد.

عالم آل محمد(ص) درباره فلسفه روزه نیز فرموده‌اند: علّه الصوم لعرفان مسّ الجوع والعطش لیکون ذلیلاً مستکیناً مأجوراً محتسباً صابراً، ویکون ذلک دلیلاً له علی شدائد الآخره، مع ما فیه من الانکسار له عن الشهوات، واعظاً له فی العاجل، دلیلاً علی الآجل لیعلم شده مبلغ ذلک من أهل الفقر والمسکنه فی الدنیا والآخره

علت روزه از برای فهمیدن درد گرسنگی و تشنگی است تا بنده، ذلیل و متضرع و مأجور و صابر باشد و شدائد آخرت را درک کند، علاوه بر این که در روزه امیال نفسانی شکسته شده و موعظه‌ای هست برای امر آخرت و آگاهی از حال اهل فقر و تنگدستی در دنیا و آخرت.

پی نوشت:

عیون اخبار الرضا(ع)، جلد دوم، صفحه 178

در سوره بقره آمده است: «یَا ایُّهَا‌الذِینَ آمَنُواْ کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَی‌الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ/ ‌ای کسانی که ایمان آوردید روزه بر شما واجب شد، چنان‌که بر کسانی که قبل از شما بودند واجب شد. باشد که شما به تقوا برسید». تقوا یعنی اینکه انسان، سپری در برابر غیرخدا داشته باشد و نگذارد غیرخدا در دل و وجودش وارد شود؛ یعنی درواقع با روزه، ما خود را در حِصن و حصاری قرار می‌دهیم که غیرخدا در آن راه ندارد.

همچنین در ادامه آیه قبل می‌بینیم که خداوند می‌فرماید: «شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِیَ أُنزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ» این آیه نشان می‌دهد که روزه‌گرفتن در‌ ماه مبارک رمضان که قرآن در آن فرود آمده است، اهمیت زیادی دارد. خب! قرآن چیست؟ قرآن ربط بین ما و خداست. چیزی که بین ما و خدا وجود دارد تا ما به آن چنگ بزنیم، قرآن و عترت(ع) است. این قرآن در‌ماه مبارک رمضان نازل شده است. قرآن بر کجا نازل می‌شود؟ بر قلب؛ یعنی سر‌و‌کار روزه با قلب است. در واقع، در ‌ماه مبارک رمضان قلب خود را به‌خود خدا می‌سپاریم تا خداوند معنویت، محبت، حکمت و معرفت را بر قلبمان نازل کند. پس فلسفه روزه همین است که ما قلب خود را پرورش دهیم. اینکه گفته می‌شود‌ ماه رمضان بهار قرآن است، به‌همین‌ خاطر است. بنابراین از یک طرف قرآن که جنبه فاعلی دارد بر قلب ما نازل می‌شود و از سوی دیگر روزه قلب ما را به قابلیت و آمادگی کامل برای رشد می‌رساند.

خداوند درباره فلسفه روزه در آیه بعد از آیه «شَهْرُ رَمَضَانَ‌الَّذِیَ أُنزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ» نتیجه و جمع‌بندی روزه ماه مبارک رمضان را چنین بیان می‌فرماید: «هنگامی که بندگان من درباره من از تو ‌ای پیامبر سؤال می‌کنند، من نزدیکم». یعنی روزه وظیفه‌ای است برای اینکه این نزدیکی خدا و قرب الهی حاصل آید. نهایت قرب، وصال است. خداوند چقدر به ما نزدیک است؟، یکی از آیات عجیب قرآن که در چندین مورد، خدا به جای ما از من یاد کرده، ‌ آیه شریفه‌ای است که در آن ‌ «عِبَادِی»، «عَنِّی»، «فَإِنِّی»،‌ «أُجِیبُ»، «فَلْیَسْتَجِیبُواْ لِی»، «وَلْیُؤْمِنُواْ بِی» به کار رفته است. می‌بینید که پیوند میان خدا و بنده بسیار نزدیک است. رابطه من و تو، در اینجا بسیار نزدیک است.

با روزه رابطه من ـ تو با خدا برقرار می‌کنیم. از این رو، نهایت و فلسفه روزه این است که به اصل خودمان برسیم که همان قرب خداوند و کنار خداوند نشستن است. این همان لحظه پیدا‌ کردن هویت واقعی خود یا به تعبیر روایات «موتوا قبل أن تموتوا» است؛ یعنی بمیرید قبل از اینکه بمیرید. روزه‌دار با امساک از خوردن و آشامیدن در واقع از دنیا می‌میرد؛ یعنی رزق خود را از دنیا نمی‌‌گیرد، لذا مصداق «موتوا قبل أن تموتوا» می‌شود. یا به تعبیر آن شعر معروف که می‌گوید؛ «این دهان بستی، دهانی باز شد تا خورنده لقمه‌های راز شد»، در ‌ماه رمضان، دهان دیگری باز می‌شود که انسان رزق خود را از آنجا می‌گیرد. این یعنی معاشرت، همنشینی و قرب با خدا. فلسفه روزه پیدا کردن خودِ واقعی خویش است که خودِ خداست.

فرق روزه با سایر عبادات

در نماز یک سری کارها شامل رکوع، سجود، ذکر، قیام و تشهد را انجام می‌دهیم. در عبادات دیگر هم همینطور است اما ظاهر قضیه در روزه این است که کاری انجام نمی‌دهیم؛ یعنی عدم‌‌الفعل است، از جنس نفی و سلب است و در واقع «کف نفس» (خویشتنداری) و خود نگه‌داشتن است. از چه چیزی خویشتنداری می‌کنیم؟ در افق پایین‌تر، خود‌نگه‌داشتن و«نه» گفتن به خوردن، آشامیدن و سایر اموری است که به‌عنوان محرمات روزه نامیده می‌شوند. اما در افق بالاتر بحث عمیق‌تر می‌شود. در اینجا خود‌نگه‌داشتن از غیرخدا و ترک‌کردن و «نه» گفتن به غیرخدا مطرح است. این بالاتر از نخوردن و نیاشامیدن است. در این مرحله اصلا توجه به غیر وجود ندارد. در روزه به‌طور کلی توجه به غیرخدا را از خودمان دور می‌کنیم. در اینجا فقط خدا را داریم و فقط او را درنظر می‌گیریم. این حالت دوم، همان روزه خاص عارفانه است که مورد نظر عرفاست و به برکت عشق حاصل می‌شود و همانی است که به تعبیر مولانا تیغ «لا» در قتل غیرحق راندن است. تیغ لا در غیرحق می‌اندازیم و فقط خدا می‌ماند. لذا روزه عارفانه از همان روزه معمول ما شروع می‌شود؛ یعنی راه حقیقت از شریعت عبور می‌کند. پوسته و مقدماتِ حقیقت روزه همان شریعت است که عبارت است از نگه‌داشتن خود از محارمی که در بحث روزه حرام شده است. حقیقت و باطن این خودنگه داشتن، خویشتنداری از غیرحق و غیرخدا را نخواستن است. وقتی که از غیرخدا بریدیم آن وقت ما رزقمان را که مربوط به جانمان است از خدا می‌گیریم. به تعبیر مولانا:
این دهان بستی دهانی باز شد
تا خورنده لقمه‌های راز شد

یعنی در افق پایین‌تر، دهان ظاهری را می‌بندیم ولی در افق بالاتر، یعنی وقتی گفتیم «لا‌اله» در واقع غیرخدا را نفی می‌کنیم. آن وقت است که به «الا‌الله» می‌رسیم. در اینجاست که خدا در وجود ما خود را نشان می‌دهد و ما به تعبیر مولوی، خورنده لقمه‌های راز می‌شویم و به باطن هستی می‌رسیم و جانمان ارتزاق می‌کند. بنابراین ارتزاق ظاهری را کنار می‌گذاریم و از خود خدا ارتزاق می‌یابیم. وقتی از خوردن و آشامیدن لب فرو می‌بندی می‌خواهی جانت را سر خوان الهی بنشانی و معرفت، حکمت و محبت را بیابی؛ اینها رزق باطنی ماست. بنابراین خلاصه بحث این است که روزه عرفانی در واقع همان روزه معمول ماست؛ منتها توأم با یک ترک و توجه عمیق‌تر. در این وضعیت، ما به بیرونِ حرم الهی که غیرحق است «لا» می‌گوییم. آنگاه در قلب خویش که حرم الهی است به «الا‌الله» می‌رسیم و حق را درون خودمان می‌یابیم.

روزه زاهدانه و روزه عاشقانه

در عرفان زاهدانه، عارف نمی‌خورد و نمی‌آشامد و از مسائل دنیا لذت نمی‌برد، منتظر است که در قیامت بخورد و بیاشامد و از نعمات بهشتی ارتزاق کند اما در روزه عاشقانه، همین‌جا و در همین عالم، توجه شخص روزه‌دار به‌خود خداست و همین‌جا همنشین خدا و ملائک می‌شود و لذت‌هایی می‌برد که سایر افراد یا زاهد در این دنیا نمی‌برند. درست مانند کسی که کنار معشوق می‌نشیند و درمی‌یابد که این همنشینی چه لذتی دارد. شخصی که روزه گرفته است و از غیرحق روی برگردانده و دلش را متوجه خدا کرده است درون خودش جلیس و همنشین خدا شده است. نعمت همنشینی با خدا بالاترین بهشت است. خدا فرموده است که داخل در بهشت من شوید. برای عاشق بهشت خود خدا نه «جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الانّهَار» که همین‌جا میسر می‌شود. آنکه عاشق است همین جا لذت مجالست با خدا را می‌برد اما زاهد، اینجا فقط تشنگی، گرسنگی و صبر بر گرسنگی و تشنگی را حس می‌کند و منتظر وقت دیگری است که نتیجه این صبر و زهدش را ببیند.
 

معنای الصوم لی و أنا اجزی به

همه عبادات از آن خداست ولی در همه عبادات، امکان ریا وجود دارد. کسی که نماز می‌خواند یا حج می‌رود و یا قرآن می‌خواند چون در انظار مردم است ریا و غیرخدا را شریک خدا قرار دادن، برایش بیشتر امکان دارد. اما کسی که روزه گرفته، سختی و محنتی را تحمل می‌کند که در سایر عبادات کمتر است و در عین حال هیچ‌کس غیرخدا از آن آگاه نیست، ریا و شرکت‌دادن غیرخدا در آن راه ندارد. روزه عبادتی است که مربوط به درون افراد است. روزه به تمام معنا برای خداست و جایی است که غیرخدا راه ندارد؛ یعنی ذکر بیرونی و توجه بیرونی و فعل بیرونی در آن راه ندارد. هرچه هست مربوط به قلب است. به تعبیر علمای اخلاق و فقه، فعل جوانحی است نه فعل جوارحی.

شما با روزه‌داری درون خودتان این کار را انجام می‌دهید و از غیرحق چشم‌پوشی می‌کنید لذا فرمود: «روزه برای من است و من خودم برای روزه جزا می‌دهم». این حدیث را به شکل فعل مجهول نیز خوانده‌اند که «أنا اُجزی به»؛ یعنی من خودم جزای روزه هستم. باتوجه به آیه «وَإِذَا سَأَلَکَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیب» و بحثی که بر مبنای آن فلسفه روزه را وصال و نزدیک شدن با خدا دانستیم، اکنون می‌توان نتیجه گرفت که جزای روزه خود خداست.

منبع:مهر

نکاتی از سخنان حاج منصور ارضی را بخوانبد؛

*در بحث اسماء ماه مبارک رمضان دردعای 44صحیفه سجادیه می‌خوانیم: "شهر الاسلام،شهر الصیام، شهر الطهور، شهر التمحیص و شهر القیام..."

"تمحیص" را به معنی آزمون و بعضی به معنی پاک کردن از گناه بیان نموده اند. یعنی  همانطور که هنگام غسل و استحمام ظاهرخودرا می‌شوئیم به تطهیر باطنی خودنیز توجه داشته باشیم. در زیارت جامعه ائمه المومنین علیهم السلام در باب غسل پیش از زیارت می‌فرمایند: "وَ طَهِّرْنِی بِمَاءِ التَّوْبَةِ "یعنی : "ومرا به آب توبه ازمعصیت پاکیزه گردان" در زیارات اهل بیت(ع) هم همین تصفیه درون و بیرون موضوعیت دارد. 

*در این ماه، "تمحیص" باید هم در جوارح و هم در جوانب باشد. اگر کسی این گونه فکر کند بهتر معنی ماه رمضان را می‌فهمد ، ما وقتی قرآن می‌خوانیم از این زبانمان قرآن به دیگر اعضا  سرایت نمی‌کند ولی یک چیز ترش یا شیرین را می‌خوریم سریع، قلب ، معده ودیگراعضای بدن جواب می‌دهد.

 *استاد ما مرحوم چمنی می‌فرمود: "آیا قرآن و دعا خواندن ما به اندازه یک قرص آسپیرین نباید تاثیر داشته باشد؟!" ما هنوز به طور جدی و یقینی امتحان نکردیم مثلا آیه41 سوره مبارکه فاطر: " إِنَّ اللَّهَ یُمْسِکُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ ... " رابخوانیم و سردردمان خوب شود. این همه آیات وادعیه برای مریضی‌های جسمی وروحی داریم! حالا بگو حاج آقا یک آیه گیر بیاور درد عقل ما خوب بشود! یکی نیست بگوید مشکل این است که بعضی‌ها اصلا عقل ندارند! 

ماه قیام به شب زنده داری وتهجد

*خیلی‌ها می‌گویند در شهر القیام باید ایستاد مقابل هر امرناپسندی وبه اوامرالهی قیام نمود. ازطرفی دیگراگریادتان باشددرصلوات شعبانیه می‌خواندیم: "  یَدْاَبُ فی صِیامِهِ وَ قِیامِهِ فی لَیالیهِ وایامه " این شبها باید کمتر خوابید قیام برای مناجات است تاما قیام نکنیم و در تنهایی با دشمن(هوای نفس وشیطان) نجنگیم در جمع نمی‌توانیم حرکتی داشته باشیم.

افضل اعمال درتمام لحظات و اوقات 

*همانطورکه بزرگان فرمودند در بندگی و قیام به مناجات شب، افضل اعمال زیارت امام حسین علیه السلام و گریستن برمصائب آن حضرت است چه در سحر و افطار و درهمه اوقات .

گریه بر امام حسین علیه السلام این فهم رابه انسان می‌دهدکه چرا امام معصوم ادعیه را اینگونه دسته بندی کرده است؛مثلادرجایی " الذی اُنزل فیه القرآن " و در درجاهای دیگر "انزلتَ فیه القرآن " است تازه می‌فهمیم خداوند قرآن را برای چه کسانی فرستاده است. بعد از نبی خدا ، ائمه و اولیاء برای هدایت ما هم فرستاده، آنقدر هم دستور آمده در باب تلاوت قرآن در سحر، حتی شده به اندازه یک سوره یا یک آیه بخوانیم تا کم کم اُنس بگیریم. مشکل اینجاست که ما هنوز با روزها و دقایق ماه رمضان ا نس نگرفتیم چون با همه چیز اُنس گرفتیم مگر قرآن و دعا ، اگر به این دو اسلحه مسلح نشویم و با آنها کار نکنیم فقط بار کش هستیم چون بعداعلام کرده :" أُنزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ هُدًی لِّلنَّاسِ وَبَیِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَی وَالْفُرْقَانِ "

برتری وفضیلت ماه مبارک رمضان بردیگرماه ها

درادامه این دعا(دعای44 صحیفه) حضرت می‌فرماید" فَأَبَانَ فَضِیلَتَهُ عَلَى سَائِرِ الشُّهُورِ " خداونداین ماه را بر ماههای دیگر برتر قرار داده " بِمَا جَعَلَ لَهُ مِنَ الْحُرُمَاتِ الْمَوْفُورَةِ، وَ الْفَضَائِلِ الْمَشْهُورَةِ " به واسطه فضائل فراوان وبرتری آن بر سایر ماها، دارای حرمتهای خاص و آداب ویژه است که برای هر کار یک آدابی تعیین شده که واقعا از قدرت وتوان ما هم خارج است که همه آداب و حرمتهای آن را رعایت کنیم و خیلی از ادعیه را نمی‌فهمیم. زرنگ آن کسی است که از این قرآن و ماه رمضان به اهل بیت برسد " فَحَرَّمَ فِیهِ مَا أَحَلَّ فِی غَیْرِهِ إِعْظَاماً " نمونه ای از آداب ویژه ماه رمضان حرام شدن بعضی چیزهای حلال است مثل خوردن و آشامیدن.

از آن مهم‌تر کنترل دل است. چطور برای هر چیزی یک کنترل قرار دادند. در ماه رمضان هم دلت را باید کنترل کنی این از آداب مهم ماه رمضان است. دل نباید مرده باشد ، این هفده ساعت زمان مناسبی برای تمرین و کنترل دل است.

درطول روزه داری بگو حسین جان می‌خواهم مزه تشنگی تو را بچشم

در قضیه عاشورا وکربلا سه نفر درسه روز آب نخوردند؛ حضرت زینب سلام الله علیها، ابالفضل علیه السلام  و امام حسین علیه السلام، تقدیر خدا هم بود باران نیاید تا امام حسین علیه السلام امتحانش را به همه نشان دهد. البته امتحان شده است فرزند مادری است که امتحان شده بود. دراین ایام با شانزده هفده ساعت روزه داری بگو حسین جان می‌خواهم مزه تشنگی تو را بچشم این دیگر با آن امساک از خوردن وآشامیدن فرق میکند حالا حضرت سجاد علیه السلام در دعای چهل و چهارم می‌فرماید:دراین ماه برخی چیزها که حلال بود حرام است چون خدا خواسته است.

 *درحقیقت پاکی باید از درون شروع شود و یکی از وسایل آن روزه گرفتن است. وقتی از درون خود را از اطعمه و اشربه امساک نمودیم می‌فهمیم یک حال دیگری داریم حالا یکی از حیث پزشکی هفده تا نوزده اثر نام می‌برد یکی از حیث معرفتی و...

چرا می‌گویند هنگام دعا دستت را بالا بیاور؟

مرحوم ابن فهد حلی در کتاب عده الداعی نقل می‌کند؛ درحدیثی قدسی آمده که خداوند می‌فرماید: کف دو دستت را ذلیلانه در برابر من بلند کن مانند برده ای که فریاد می‌زند و از آقای خود کمک می‌خواهد.

می فرماید هر گاه چنین کردی مشمول رحمت من خواهی گردید من کریم‌ترین کریمان و قادرترین قادران هستم ، ای موسی از فضل ورحمتم در خواست کن که این دو فقط در دست من است و غیر من آن را ندارند و ببین وقتی چیزی که از من طلب می‌کنی تمایلت نسبت به آنچه در دست من است چگونه است؟

*هرکس مطابق عملش پاداش دارد و چه بسا انسان ناسپاس هم در بابر سعی و کوشش خود جزایی دریافت دارد. در همین مورد ابا بصیر از امام صادق علیه السلام در باره  دعا و بلند کردن دستها سوال کرد،حضرت فرمودند: پنچ صورت دارد ، اول برای پناه بردن به خدا کف دو دست را باید رو به قبله قرار دهیم، دوم برای طلب روزی دستهایت را می‌گشایی و رو به آسمان می‌گیری ، سوم برای انقطاع به در گاه خدا با انگشت سبابه اشاره می‌کنی ، چهارم برای زاری کردن دستهایت را کشیده از سرت هم بالاتر می‌بری، پنجم برای تضرع انگشت سبابه را در برابر رویت حرکت می‌دهی که این دعای ترس است. 

مراسم شب چهارم ماه رمضان در حسنیه همدانیها با مداحی حاج ذبیح الله ترابی و سخنرانی حجت الاسلام انصاریان برگزار شد.

 

_ یکی از نیازهای ما به دعا و مناجات برای حمایت است. ما نیاز داریم که یک نفر را صدا بزنیم و ما را کمک کند و حمایتمان کند. چه کسی از خدا بهتر می تواند ما را کمک کند. ما برای بیمارمان دکتر را صدا می زنیم ولی یک خدای بزرگی داریم که اگر آن را صدا بزنیم ما را حمایت می کند. یک مبنا و بعد دعا خواندن برای هدایت است. صدا می زنیم کسی ما را هدایت کند. خدا می گوید من خودم  کمکت می کنم چون هیچ خزانه ای به اندازه خزانه خدا نیست. هر چی می خواهی از خدا بخواه.خدا و اولیاء خدا را برای حمایت واسطه قرار دهید. ما زیباتر از خدا و مهدی فاطمه کسی را نداریم و حیف نیست که این ها را صدا نزنیم.

_ ما آدرس را عوضی می رویم. به سراغ کسانی می رویم که آبرویمان را می برند و کمکمان هم نمی کنند. خدایا من را حمایت کن. خدا انبیاء و اولیاء را برای هدایت ما گذاشته است. حمایت آنها هم تضمین شده است. لذا اسم همه انبیاء و اولیاء باب الحوائج است. این یک بعد دعا است.

_ بعد سوم دعا بعد رفاقت است.ما نیاز داریم که با کسی رفاقت کنیم. معمولاً هم ما با کسی رفیق می شویم که از ما بالاتر و داناتر و مشهور تر است. در عالم کسی را پیدا می کنید که از خدا بالاتر باشد. بیایید با خدا رفیق شویم. دعا یعنی صدا زدن و خواندن. تو می خواهی که با خدا حرف بزنی دعا و نماز بخوان و اگر می خواهی خدا با تو حرف بزند قرآن بخوان. خوش به حال کسی که با خدا رفیق است. من باید خدا را باور کنم. با خدا رفیق شویم و از حرف زدن با خدا کیف کنیم.  

نکاتی از سخنان آیت الله احدی را بخوانید؛

*شرط اول برای مجاهدت حفظ طائر خیال است، زیرا این قوه ی خیال دست آویز شیطان می شود، شیطان با قوه ی خیال شما رابطه برقرار می کند و نمی گذارد پرواز کند.

*انسان کامل باید زمام خیال را در دست بگیرد، لشکر ابلیس را از محیط قوه ی خیال بیرون کند، پس معلوم می شود آمدن در اینگونه مجالس برای این است که لشکر شیطان را از کنار قوه ی برزخی بیرون کنیم.

*برزخی که ما میخواهیم درست کنیم صوفی گری و تصوف نیست، من علاوه بر جسمم و روحم دارای یک قوه ای هستم این قوه باعث می شود که چیزهایی که دیگران نمی بینند، من خواهم دید.

*عارف در کلاس معرفت سفر برزخی تلاش میکند که این قوه ی خیال را زنده کند و بالا بیاورد تا کنترل کند، دنیال این تغییر است.

*اگر کسی نمیتواند خودش را از نگاه کردن به نامحرم حفظ کند بخاطر این است که این قوه تغییر نکرده است، عارف زحمت می کشد و تلاش می کند تا این قوه برای او کشف شود.

*در اصول کافی آمده است، شخصی به حضرت امام صادق(ع) فرمود ما تا زمانی که پیش شما هستیم یاد خدا هستیم ولی زمانی که می رویم اینطور نیست، امام فرمود: اگر همین طور که در نزد من هستی یاد خدا باشی وقتی بیرون می روی هم همین طور باشی با فرشتگان مصافحه خواهی کرد، یعنی قوه ی خیال شما آنقدر رشد می کند که خودش فرشته می شود.

*بعضی جوان ها می روند نزد عارفی و سوال می کنند آقا جان من را سگ می بینید یا خر؟! این چه سوالی است که از یک عارف می کنند، فرصت ها را باید غنیمت شمرد چرا بعضی ها متوجه نیستند؟

صدها نفر از استادان دانشگاهها عصر چهارشنبه در دیدار با رهبر معظم انقلاب اسلامی به هم اندیشی و تبادل نظر در زمینه های علمی – دانشگاهی – فرهنگی – اجتماعی – اقتصادی و سیاسی پرداختند.

به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری، در ابتدای این نشست که بیش از 2 ساعت به طول کشید، 7 نفر از استادان دانشگاهها، دیدگاههای مختلف خود را بیان کردند. سپس حضرت آیت الله خامنه ای با تأکید بر اهمیت «تداوم جدی، پر شتاب و همه جانبه‌ی نهضت علمی» بعنوان عامل اصلی شکل دهنده سرنوشت آینده ایران و جهان اسلام، افزودند: تحقق این هدف مهم، نیازمند فعالیت و مدیریت جهادی کسانی است که عاشق پیشرفت میهن و ملت هستند.

رهبر معظم انقلاب اسلامی، دیدار با اساتید دانشگاهها را یکی از شیرین ترین جلسات خواندند که هدف اصلی آن احترام و تکریم نمادین «دانشمندان و مجموعه زبدگان و نخبگان علمی و فکری کشور» است.

حضرت آیت الله خامنه ای مطالبی را که برخی از اساتید دانشگاهها در این دیدار بیان کردند، مفید و بسیار خوب دانستند و گفتند: انشاءالله از مجموع این مطالب، در برنامه ریزی ها و تبادل نظر با مسئولین استفاده خواهد شد و باید تأثیرگذاری این مطالب دیده شود.

ایشان بعد از این مقدمه چند نکته مهم را درخصوص حرکت علمی کشور بیان کردند. لزوم کُند و متوقف نشدن علمی کشور و ادامه آن با حرکتی پرشتاب تر و مضاعف، اولین نکته ای بود که رهبر انقلاب اسلامی مطرح کردند.

حضرت آیت الله خامنه ای گفتند: حرکت علمی کشور موضوعی اساسی برای آینده کشور و جامعه و حتی برای دنیای اسلام است.

ایشان افزودند: پس از سالها تأکید بر اهمیت کار علمی، اکنون حرکت علمی کشور به موفقیت های بزرگی دست یافته و در بُعد جهانی نیز شناخته شده است و در واقع می توان گفت از نهضت علمی جمهوری اسلامی ایران، در دنیا، رونمایی شده است.

رهبر انقلاب اسلامی به یک دغدغه مهم درخصوص پیشرفت های علمی کشور اشاره کردند و گفتند: مهمترین نگرانی این است که نهضت علمی کشور که پس از سالها زحمت و مجاهدت و حرکت در مسیری سخت، به نیمه راه رسیده است، دچار وقفه یا توقف شود.

حضرت آیت الله خامنه ای تأکید کردند: هرگونه توقف در این مسیر و یا کُند شدن شتاب موتور علمی کشور، با عقب گرد همراه خواهد بود.

ایشان افزودند: اگر این نهضت و حرکت علمی متوقف شود، بازگرداندن آن، بسیار مشکل خواهد بود بنابراین همه باید با تمام توان، به پیشرفت علمی کشور کمک کنند.

رهبر انقلاب اسلامی، متوقف شدن حرکت علمی کشور را یکی از نقشه های اصلی جبهه دشمنان نظام اسلامی دانستند و درخصوص استفاده مکرر از کلمه «دشمن» گفتند: برخی درخصوص استفاده از کلمه «دشمن» و تکرار آن، حساسیت دارند در حالیکه در قرآن کریم نیز بارها کلمه های شیطان و ابلیس تکرار شده که پیام آن، غافل نشدن از شیطان و دشمن است.

حضرت آیت الله خامنه ای افزودند: تکیه بر موضوع دشمن به معنای توجه نکردن به مشکلات و عیوب داخلی نیست اما غفلت از دشمن بیرونی، خطای راهبردی عظیمی است که ما را دچار خسارت می کند.

ایشان خاطرنشان کردند: مقابله با نقشه و چالش خصمانه دشمن، نیازمند حرکت و مدیریت جهادی در عرصه علمی و مقابله صحیح و هوشمندانه مسئولان و اساتید دانشگاهها با آن است.

رهبر انقلاب اسلامی مسئولان وزارت علوم و دانشگاهها و اساتید را به مراقبت جدی برای ادامه پرشتاب حرکت علمی کشور توصیه مؤکد کردند و افزودند: متأسفانه ما در دورانهایی، نمونه های نامطلوبی را در دانشگاهها داشتیم که جوانان نخبه را به ترک کشور تشویق می کردند و یا در سالهایی، افرادی در داخل وزارت علوم، در مقابل حرکت علمی مانع تراشی می کردند، این موارد به هیچ وجه نباید تکرار شوند.

حضرت آیت الله خامنه ای گفتند: دانشگاه نباید در اختیار کسانی قرار گیرد که پیشرفت علمی کشور را به هیچ می انگارند بلکه باید در اختیار کسانی باشد که عاشق پیشرفت علمی ایران هستند و اهمیت آن را برای سرنوشت کشور و ملت درک می کنند.

رهبر انقلاب از زاویه کوتاه و میان مدت نیز، پیشرفت علمی کشور را دارای فواید گرانقدر از جمله بی اثر کردن تحریم ها خواندند و خاطرنشان کردند: دشمن می خواهد با ابزار تحریم بر روی آبروی ملی ایرانیان فشار بیاورد و ملت را تحقیر کند که استمرار «نهضت و پیشرفت علمی»، این ابزار را هم بی اثر خواهد کرد.

ایشان توجه مسئولان به شرکتهای دانش بنیان را از عوامل مؤثر در پیوند «علم و صنعت و کشاورزی» خواندند و افزودند: شرکتهایی که با استانداردها و شاخصه های لازم، حقیقتاً دانش بنیان هستند می توانند در تداوم نهضت علمی، نقش مهمی ایفا کنند.

حضرت آیت الله خامنه ای با اشاره به برخی افراد تریبون دار که در اصل مسئله پیشرفت علمی ایران، اظهار تردید می کنند افزودند: این صحبتها از روی بی اطلاعی است و باید برای اینگونه افراد در بخشهای مختلف، تور علمی گذاشت تا پیشرفتهای تحسین برانگیز پزشکی، هسته ای، نانو، سلولهای بنیادین و دیگر عرصه ها را درک کنند و از سر بی اطلاعی سخن نگویند.

ایشان، تدوین نقشه جامع علمی کشور را، مسئله ای راهبردی و مبنای سندهای علمی تنظیم شده برای بخش های مختلف کشور برشمردند و افزودند: لازم است سهم دانشگاه های مختلف در این نقشه جامع علمی، تعیین شود تا مراکز علمی براساس مزیتها و ظرفیتهای خود، مسئولیتشان را در این سند مهم ایفا کنند.

رهبر انقلاب اسلامی، انطباق هرچه بیشتر فعالیتهای علمی با نیازهای کشور را، ضرورتی اساسی خواندند و افزودند: البته مقالات علمی استادان ایرانی که در جهان مرجع علمی می شود باعث افتخار و نشانه پیشرفت ایران است اما لازم است مقالات و دیگر فعالیتهای پژوهشی علمی، ناظر به تأمین نیازهای داخلی باشد تا دانشگاهها سهم خود را در کمک به مدیریت کشور بخوبی ایفا کنند.

نکته مهم دیگری که حضرت آیت الله خامنه ای در دیدار با استادان دانشگاهها بیان کردند، تأثیرگذاری ویژه «سخن، رفتار و منش استادان» بر دانشجویان بود.

ایشان خاطرنشان کردند: تفوق علمی استاد، برای او جایگاه ویژه ای در ذهن و شخصیت دانشجو بوجود می آورد که لازم است از این جایگاه تأثیرگذار برای پرورش جوانانی «خوش روحیه، امیدوار، خوش بین، شجاع، آینده نگر، دارای ایمان و اعتماد به نفس، معتقد به مبانی نظام، برخوردار از روحیه خدمت و پایبند به تعلقات معنوی و میهنی» استفاده کرد.

رهبر انقلاب در نگاهی نقادانه به جریانی که مرعوب و مغلوب فرهنگ غربی است افزودند: این جریان هرچه را ملی، خودی و میهنی است مستقیم یا غیرمستقیم مایه تحقیر و استهزا قرار می دهد و موجبات دلزدگی و یأس دانشجویان را فراهم می کند که این کار، بسیار غلطی است.

حضرت آیت الله خامنه ای همچنین دروس معارف دانشگاهها را فرصتی بسیار ارزشمند خواندند و خاطرنشان کردند: اگر استادان معارف با هوشمندی، تکیه بر معلومات عمیق و به روز شده، با دانشجو مواجه شوند بیشترین سود را به کشور و جامعه می رساند که نهاد نمایندگی در دانشگاهها، باید به این مسئله دقت و برای آن برنامه ریزی کند.

حضرت آیت الله خامنه ای، تحول بنیادین در علوم انسانی را نیازی حقیقی خواندند اما افزودند: معنای تحول در علوم انسانی، بی نیازی از کارهای علمی و تحقیقاتی غربیها نیست.

ایشان در بیان علت لزوم تحول در علوم انسانی گفتند: مبنای علوم انسانی در غرب، مادی و غیرالهی است در حالیکه علوم انسانی هنگامی به حال فرد و جامعه مفید خواهد بود که براساس جهان بینی الهی و اسلامی استوار باشد که باید در این زمینه با سرعت مناسب و بدون کندی یا شتاب زدگی تلاش کرد.
رهبر انقلاب اسلامی در پایان سخنانشان، بار دیگر نکته ای بسیار مهم را مورد تأکید قرار دادند و افزودند: مسئولان ذیربط و مدیران دانشگاهها باید با جدیت از تبدیل مراکز علمی به محل جولان و فعالیتهای جریان های سیاسی جلوگیری کنند.

ایشان تبدیل دانشگاهها به باشگاههای سیاسی را سهم مهلک حرکت علمی کشور خواندند و خاطرنشان کردند: متأسفانه در دوره ای شاهد این پدیده زیان بار بودیم.

حضرت آیت الله خامنه ای با تأیید و دفاع از نگرش، فهم و مشرب سیاسی در میان دانشجویان تأکید کردند: این مسئله با تبدیل مراکز علمی به جولانگاه جریانهای سیاسی تفاوت دارد.
ایشان خاطرنشان کردند: آرامش دانشگاهها، زمینه ساز و شتاب بخش حرکت علمی کشور است و اگر خدای نکرده این آرامش ضربه بخورد، حرکت علمی متوقف می شود و ایران به عقب باز می گردد.

رهبر انقلاب اسلامی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به فضای صفا و معنویت و صدق و اخلاص ماه مبارک رمضان، همگان را به بهره گیری حداکثری از این ماه پربرکت و تقویت ارتباط با خداوند و گسترش فضای خوش بینی و اعتماد و محبت و خیرخواهی در روابط اجتماعی توجه کردند.