رایة الهدی

امام حسن مجتبی(ع)-شهادت

چشمی که یک دریا حسینی اشک دارد

تازه تواند بر حسن یک قطره بارد

حتماً غریبیِ حسینش را چشیده

آنکه غریبیِ حسن را خون ببارد

اصلاً تمام کربلا داغ مدینه است

صلح حسن کرب و بلا را می نگارد

شیرین تر از جام شهادت، قتل صبر است

این را حسن بر اهل تقوا می سپارد

هر نوکری زهرا سفارش کرده باشد

باید غریبیِ حسن را پاسدارد

داراییِ خود را سه بار از جود بخشید

سائل کجا مانده به سلطان رو بیارد

او آگه از درخواستِ ما فی الضمیر است

حاجت نگفته حاجت دل را بر آرد

قاسم قسیم جام (احلی من عسل) شد

یعنی کرامت مثل بابا نیز دارد

عبداللهش پروردۀ دامان عشق است

یعنی خدا باب الحسینش می شمارد

هر کس که خواهد بر غریبی یار باشد

باید به روی هستیِ خود پا گذارد

قبر غریبش عن قریب آباد گردد

زهرا ز کار شیعیان دلشاد گردد

***

از وبلاگ حاج محمود ژولیده

امام حسن مجتبی(ع)-مدح

در مدح تو باید که ببندیم دهان را

وقتی که بریدند ادیبانه زبان را

ای آینه ی حسن خدا، یوسف مصری

با آمدنت تخته کند زود دکان را

بازار سر زلف تو از بسکه شلوغ است

انگشت به لب کرده زلیخا صفتان را

وصف مژه ها و خم ابروت مرا کشت

زحمت نده صیاد دگر تیر و کمان را

با تکه کلافی به وصال تو رسیدم

زهرا به حسابم زده این سود کلان را

تا سفره ی احسان کرم خانه تان هست

سائل نخورد ثانیه ای غصه ی نان را

زرتشت مسلمان شده ی چشم خمارت

انداختی از چشم همه دیر مغان را

ما بهتر از این روضه، بهشتی نشناسیم

بهتر که بچسبیم همین نقد جهان را

با طشت نگو، کوچه ی غم خون جگرت کرد

ترسم که به زینب برساند جریان را

حضرت رسول(ص)-شهادت

آسمان مدینه غمبار است

شهر، آشوب و کار دشوار است

بعد از این مکر و حیله بسیار است

چشم های علی گهر بار است

رنگ زهرا شبیه دیوار است

یک منادی به کوچه راه افتاد

خبر از رحلت نبی می داد

آه از بی کرانۀ بیداد

مرتضی مانده بود بی امداد

وای از رهبری که بی یار است

یک طرف پیکر نبی بر جا

آن طرف تر سقیفه ای برپا

مرگ بر آن نشست و آن شورا

که شده حاصلش غریبیِ ما

امت مصطفی عزادار است

غسل و کفن نبی حکایت داشت

علی از غربتش روایت داشت

خصم داعیۀ ولایت داشت

فاطمه از عدو شکایت داشت

نعش خیر البشر در آزار است

بر زمین پیکر پیامبر است

آب غسل و کفن هنوز تر است

صحبت هیزم و هجوم و در است

یاس را فصلِ برگ و بار و بَر است

سینۀ گُل چه جای مسمار است

اَبَتاه این چه وقت رفتن بود

ای پدر فصلِ یاریِ من بود

غنچه ام را گهِ رسیدن بود

دورِ یاسِ تو پر ز دشمن بود

گوئیا دور دور کفار است

رفتی ای طالعِ سپیدۀ من

قبله اَت قامت کشیدۀ من

رفتی ای خاک تو به دیدۀ من

تا نبینی قد خمیدۀ من

داغ من داغ آل اطهار است

محمودژولیده

حضرت رسول(ص)-شهادت

هر عاشقی ست در طلبت أیها الرّسول

اَلجَنَةُ لَهُ وَجَبَت أیها الرّسول

عالم هنوز تشنه ی درک حضور توست

أرض و سماست در طلبت أیها الرّسول

روشن شده است تا به ابد عالم وجود

از سجده ی نماز شبت أیها الرّسول

تو می روی و در دل هر کوچه جاری اَست

عطر متانت و ادبت أیها الرّسول

آماده ی سفر شدی و با وصیتت

جان ها اسیر تاب و تبت أیها الرّسول

گفتی رضای فاطمه شرط رضای توست

خشم خداست در غضبت أیها الرّسول

اما تو چشم بستی و یک شهر درد و داغ

شد سهم یاسِ جان به لبت أیها الرّسول

اجر رسالت تو ادا شد ولی چه زود

بی تو نصیب فاطمه شد چهره ای کبود

یوسف رحیمی

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلوات الله علیه:

"مَـنْ أَتَـانِی‏ زَائِـراً، وَجَبَـتْ‏ لَـهُ‏ شَفَـاعَتِـی‏،

وَ مَنْ‏ وَجَبَتْ لَهُ شَفَاعَتِی، وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ"

كامل الزیارات، ص 13، الباب 2، ح 9

امام حسن مجتبی(ع)-شهادت

صفر تمام شد و طی نشـد عزای حسن

هزار حیف که شد زهر کین جزای حسن

بـه غربتش چـه بگویـم، رسـول اکـرم گفت

که ماهیان همه گرینـد از بـرای حسن

اگرچه آب شد و سوخت بی‌صدا چون شمع

محیط، پر شده از اشک بی‌صدای حسن

بـه حشـر بـا گـل لبخنـد می‌شـود محشور

خوشا کسی که کند گریه در عزای حسن

گمـان نبـود نمـک‌ناشناس‌هــا بـه ستـم

کنند خنجـر خود را فرو به پای حسن

هنـوز بـر بـدنش زخـم‌ تیرهــا پیــداست

هنوز شهر مدینـه است کربلای حسن

کسی که فاطمـه را کشت قاتل حسن است

به روز حشر شهادت دهد خدای حسن

ز بـس بـه پیکـر پاکش نشست تیـر ستـم

به روی شانه بدن گشت نی‌نوای حسن

غـریبِ شهـر مدینه، غـریب رفت بـه خاک

غریب‌تر حرم و صحن با صفـای حسن

از آن زمان که خـدا خلق کـرد «میثم» را

دل شکستـۀ او بــود آشنـای حسـن

  غلامرضا سازگار

امام زمان(عج)-مناجات آخر ماه صفر

از بس که از فراق تو دل نوحه گر شده

روزم به شام غربت و غم تیره تر شده

آزرده گشت خاطرت از کرده های من

آقا ببخش نوکرتان دَردِسَر شده

تنها خودت برای ظهورت دعا کنی

وقتی دعای من ز گنه بی اثر شده

از شام هجر یار بسی توشه می برد

آنکس که اهل ذکر و دعای سحر شده

بودم مریض و روضه ی تو شد دوای من

حالم به لطفتان چقدر خوب تر شده

رفت از نظر محرّم و آقا نیامدی

حالا بیا که آخرِ ماه صفر شده

بعد از دو ماه گریه به غم های کربلا

حالا زمان ندبه به داغی دِگر شده

یَثرب برای فاطمه نقشه کشیده است

یَثرب چقدر بعدِ نبی خیره سر شده

باید که بعد از این به غم مادرت گریست

فصل شروع ماتم خیرُالبشر شده

از شعله های پشتِ در خانه ی علی است

گر آتشی به کرب و بلا شعله ور شده

آن روز اگر به صورت مادر نمی زدند

لطمه دگر به چهره ی دختر نمی زدند

جواد پرچمی

باطن روضه گرفتن به تو هشیاری بود

گریه و سینه زنی علت بیداری بود

هر کجا نام تو باشد درِ رحمت باز است

"نه دی" حاصل ده روز عزاداری بود

 محمدکاظمی نیا

صفار هرندی : حضرت آقا به فرزندانشان فرموده اند که شما  اگر منتسب به من هستید، حق ندارید کار اقتصادی بکنید البته برای اینکه حق آنها ضایع نشود،  حضرت آقا به فرزندانشان فرموده اند: هر وقت قصد داشتید اینگونه کارها را انجام دهید، من به مسئولین ثبت احوال می گویم اسم من را از شناسنامه شما خارج کند!

و حتی کسانی که در حلقه اولی با خانواده رهبر انقلاب وصلت می کنند نیز این شرط را برای آنها قرار می دهند که حق ورود به فعالیتهای اقتصادی را ندارند.

صفار هرندی ادامه داد: وقتی دیده می شود که فلان شخص فرزند رهبر یا فرزند رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام است به نحو دیگری با آنها رفتار میشود و ناخودآگاه بر مردم عادی مقدم داشته خواهند شد.

این کارشناس مسائل سیاسی خاطر نشان کرد: بسیاری از مسئولین در مراتب بسیار  پایین تر هستند  که می گویند ما نمی توانیم در حق فرزند خودمان جفا کنیم و مانع فعالیت اقتصادی شان  شویم که نتیجه اش انجام فساد های بین المللی توسط یک آقازاده  و خروج  حکم برای وی در خارج از کشور شده است.

صفار هرندی ادامه داد: این فرد به واسطه این که به حوزه قدرت در ایران منتسب بود تا این حد پیش رفت و این  مسئله به معنای تبعیض است.

صفار هرندی نوع دیگر تبعیض  را تبعیض در رانتهای اطلاعاتی دانست و ادامه داد: نوع دیگر تبعیض، تبعیض در برخورداری از رانت های اطلاعاتی است. مثلا شخصی کارمند و یا مسئولی در وزارت خارجه است و می داند که روابط ما در آینده نزدیک با فلان کشور توسعه پیدا می کند و محورهای مورد توافق بین دو کشور را نیز می داند، لذا این شخص به  نزدیکانش  اطلاع می دهد و زودتر از بقیه وارد عمل می شوند و طبیعی است که کسی نمی تواند با این افراد در استفاده از ظرفیت  های موجود رقابت کند.و یا کسی که از تغییرات ارزی در بانک مرکزی مطلع است و تغییرات سیاستهای ارزی را می داند، این اطلاعات را به دوستان و آشنایانش منتقل می کند تا بر اساس آن زودتر و راحت تر از بقیه مردم از این موقعیت ها استفاده کنند.

وی با بیان اینکه اینگونه روابط در مواردی جنبه حزبی  و جناحی هم   پیدا می کند گفت: در دهه هفتاد بخشی از این فاصله هایی که بین اقشار مردم ایجاد شد محصول این رانت های اطلاعاتی  و  خصوصی سازی هایی که می خواست صورت بگیرد که علی الظاهر جزو سیاستهای کلان بود، و به جای اینکه  مردم در موقعیتهای برابر از آن استفاده کنند، یک سری افراد قبل از اطلاع رسانی عمومی در صف بودند و اطلاع بقیه مردم تمام موقعیت ها را به نفع خود مصادره و ظرفیتها را از بین می بردند.

عضو مجمع تشخصی مصلحت نظام با تاکید بر اینکه تداول قدرت و ثروت نباید بین یک قشر خاص باشد گفت: شرایط بادی به گونه ای باشد که  دانشجویی که در حال تحصیل است باید امیدوار باشد که اگر استعداد لازم را داشته باشد میتواند نماینده مجلس، وزیر، رئیس جمهور شود این حالت باید در فرزندان این سرزمین قابل درک و لمس باشد اما وقتی اینگونه باشد که راه رسیدن به نمایندگی مجلس و شوراهای شهر و خرج ها و هزینه های میلیاردی است، معنایش این است که این حوزه برای قشر خاصی خواهد بود.لذا به یاد آن جمله حضرت امام(ره) می افتیم که می فرمودند، خدا نیاورد روزی را که سرنوشت مصالح کشور به دست صاحبان ثروت و قدرت رقم بخورد.

* اشرافیت جز لاینفک مسئولیت برخی شده است

وزیر اسبق فرهنگ  وارشاد اسلامی با اشاره به اینکه اشرافیت و تجمل گرایی  برای برخی جز لاینفک مسئولیت شمرده می شود گفت:  یکبار به محافظی که در دوران وزارت داشتم گفتم، چرا درب خودرو را  هنگام پیاده شدن من باز می کنی؟ گفت قبلا اگر این کار را نمی کردیم توبیخ می شدیم چون بی احترامی قلمداد می شد. به وی گفتم که از این به بعد بی احترامی به اعضای دولت نهم این است که راننده یا محافظ بخواهد در خودرو را برای وی باز کند.

* مسئول مردمی باید دربین مردم باشد

وی ادامه داد: در دولت نهم   قرار شد ، اعضای دولت نهم هنگام ورود به فرودگاه در سفرهای هوایی، در صورتی که وقت کافی باشد، از پاویون فرودگاه عبور نکنند و در سالن فرودگاه کنار باقی مردم منتظر باشند و از مسیر معمول بقیه مردم عبور کنند تا فرصتی باشد که اگر مردم حرفی دارند با مسئولین در میان بگذارند.

وی با تاکید براینکه مردمی بودن به معنای  در بین مردم حشر دائمی داشتن است گفت:  کار گزار جمهوری اسلامی باید حشر دائمی با مردم داشته باشد، چراکه  وقتی که از مردم جدا شود بعد از مدتی ادبیات مردم را فراموش میکند و ادبیاتش با مردم تغییر می کند.

صفار هرندی افزود: در دوره سازندگی وزیری داشتیم که نصف روز وقت اداری اش را صرف این کرده بود که در بازارها سردَر خانه تازه ساختش را انتخاب کند که در انتها موفق هم نشد و آن را از ایتالیا آوردند!

* در کاخ نشستن، خوی کاخ نشینی می آورد

صفار هرندی با بیان اینکه خوی اشرافی گری آفت مسئولین است خاطر نشان کرد:   حضرت امام(ره) فرمودند: در کاخ ها نروید چون خوی کاخ نشینی به شما سرایت می کند که عده ای  در جواب می گفتند ما می رویم ولی به سازندگان این کاخها نفرین و فحش میدهیم! اما حضرت امام (ره) می فرمودند که این حرفها شوخی است  اگر در کاخ بنشینی خوی کاخ نشینی هم در ادامه خواهد آمد.

صفار هرندی افزود: برای برخی مسئولین نشستن در خودرویی که شاسی بلند باشد اعتبار محسوب می شود و می گویند از بالا مردم را می بینیم!  این را از زبان یکی از مدیران شنیدم، یعنی به اندازه نیم متر بالاتر از مردم بودن برای وی هیجان انگیز بود.

 مشرق نیوز

 امام موسی كاظم علیه‌السلام فرموده است: شیعیان ما از چهار چیز بى‌‏نیاز نیستند.
جانمازی كه بر آن نماز بگزارند
انگشترى كه در دست كنند
مسواكى كه با آن مسواك كنند
و تسبیحی از تربت سید الشهداء علیه‌السلام
كه داراى 33 دانه باشد، هرگاه با آن ذكر بگویند خداوند برایشان در قبال هر دانه آن، چهل حسنه مى‌‏نویسد و هر گاه بدون این‌كه ذكر بگویند فقط آن تسبیح را در دست داشته باشد، خداوند براى آنان 20 حسنه می‌نویسد.


متن حدیث: 

قَالَ أَبُو الْحَسَنِ مُوسَى (ع) لَا تَسْتَغْنِی شِیعَتُنَا عَنْ أَرْبَعٍ خُمْرَةٍ یُصَلِّی عَلَیْهَا وَ خَاتَمٍ یَتَخَتَّمُ بِهِ وَ سِوَاكٍ یَسْتَاكُ بِهِ وَ سُبْحَةٍ مِنْ طِینِ قَبْرِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَیْنِ ع فِیهَا ثَلَاثٌ وَ ثَلَاثُونَ حَبَّةً مَتَى قَلَبَهَا ذَاكِراً لِلَّهِ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ حَبَّةٍ أَرْبَعِینَ حَسَنَةً وَ إِذَا قَلَبَهَا سَاهِیاً یَعْبَثُ بِهَا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ عِشْرِینَ حَسَنَة

*پ.ن: اگر جایی برای تسبیح 34 دانه گفته شده به این جهت بوده كه مهره بزرگ رشته تسبیح را كه بالای همه مهره‌ها است، ‌به حساب آورده‌اند و آنجایی كه 33 دانه ذكر شده، این مهره به حساب نیامده است.
محمدتقی مجلسی(پدر علامه مجلسی) در این‌باره می‌نویسد: «سى و سه دانه اصل و یكى بر فوق همه و این تسبیح مولاة و واجب الاطاعة و المحبة ما فاطمه زهرا (صلوات اللَّه علیها) است؛ چون حمزه شهید شد آن‌حضرت از خاك قبر حمزه این تسبیح را ساختند و بعد از هر نمازى به آن تسبیح می‏كردند.

حضرت ثامن الحجج علي بن موسي الرضا عليه السلام از قول جد بزرگوارشان حسين بن عليعليه السلام نقل مي‌فرمايند:
در زير ديوار شهري از شهرها لوحي پيدا شد كه در آن چنین نوشته بود: 
تعجب مي كنم از كسي كه يقين به مرگ دارد، چگونه شادماني مي‌كند؟
در شگفتم از كسي كه  سرنوشت را قبول دارد، چگونه اندوهگین مي‌شود؟ (كه مثلا چرا چنين و چنان نشد)
و عجب دارم از کسی که دنیا را آزمایش کرده، باز چگونه به آن اطمینان پیدا می‌کند!

متن حدیث:

وجد لوح تحت حائط مدينة من المدائن، فيه مكتوب: انا الله لا اله الا انا و محمد نبيي، و عجبت لمن ايقن بالموت كيف يفرح؟ و عجبت لمن ايقن بالقدر كيف يحزن؟ و عجبت لمن اختبر الدنيا كيف يطمئن اليها؟