رایة الهدی

گفتن و دیدن نقاط ضعف دیگران مصلحت نیست و گذشته، گذشته است، فقط باید با تلاش و کوشش، نیازها را ببینیم و کار و فعالیت خودمان را افزایش دهیم تا پیشرفت کنیم.

به گزارش مشرق، آیت‌الله العظمی جوادی عاملی در دیدار اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس جمهور، نسبت به تخریب عملکرد دولت گذشته انتقاد کردند.

استاد عالی حوزه علمیه قم، با اشاره به مسائل داخلی کشور، عنوان کردند: گفتن و دیدن نقاط ضعف دیگران مصلحت نیست و گذشته، گذشته است، فقط باید با تلاش و کوشش، نیازها را ببینیم و کار و فعالیت خودمان را افزایش دهیم تا پیشرفت کنیم. 

آیت‌الله جوادی آملی در این دیدار خاطرنشان کرد: باید همه دنیا و قدرتمندان بفهمند که شما نفوذ‌ناپذیر هستید، در غیر میدان جنگ نیز قابلیت شکست‌دادن شما را ندارند و اینکه هر روز می‌گویند گزینه نظامی روی میز است، بی‌معنی است. به آمریکایی‌ها باید بگوییم که کل کشور در دست شما بود ولی بیرونتان کردند.‬

نهم بهمن ماه مصادف است با سالروز رحلت محمداسماعیل دولابی از عارفان و سالکان الهی. او در سال 1282 در منطقه دولاب از توابع تهران به دنیا آمد، در جوانی به شغل کشاورزی اشتغال داشت و در عین حال به صورت آزاد به دانش‌آموزی در جلسات علمای دینی معاصر می‌پرداخت.

این عارف بالله در 9 بهمن 1381 به لقاءالله پیوست و در حرم حضرت فاطمه معصومه(س) در قم به خاک سپرده شد.

در ادامه برخی از توصیه‌های اخلاقی مرحوم حاج اسماعیل دولابی را میخوانید. این سخنان از کتاب‌های «مصباح‌الهدی» و «طوبای محبت» گردآوری شده است:

* در دعا هم از نیاز عاشق سخن می‌رود، هم از ناز معشوق؛ هم از احتیاج این و هم از اشتیاق، او هم از انس هم از خوف، هم از محبت هم از معرفت، هم از توبه و انابت هم از کرم و اجابت، هم حاجتی معیشتی و زمینی هم از مطلوبات آرمانی و آسمانی، هم از تسلیم و هم از تعلیم.

*سوال نکن شاید خدا به تو بفهماند، گدایی نکن شاید خدا غنی‌ات کند، به قلبت فشار نیاور شاید خدا مشکلت را حل کند.

* چه در امور دنیوی و چه در امور اخروی یک «شاید» کنار زندگی‌ات بگذار.

* لحظه‌ای تفکر کنید و چیزهای بی‌ارزش که فانی هستند را برشمارید و با بهره گیری از صفت آگاهی آنها را بسنجید، سپس نتیجه گیری کنید چیزهایی که رفتنی و فانی است و فقط در دنیا هستند و این را باور قلبی داشته باشید، آن وقت آرامشی وصف نشدنی خواهید داشت.

* گروهی محبت را می‌فروشند برای سیر کردن شکم خود، قدر محبت را بدان، نکند آن را به چیزی‌های کوچک بفروشی؛ حب فقط برای خدا و خوبان خداست.

* خلاصه اخلاق دو کلمه است: «مرنج و مرنجان»

* اگر شکر کردید برای شما زیاد می‌کنم... یعنی شکر هر چیزی مناسب خود آن چیز است؛ شکر پول، کمک کردن و انفاق به فقیر است، شکر علم تعلیم دادن است، شکر قدرت گرفتن دست ضعیف است. اینها شکر نعمتند. شکر منعم، یعنی خدا را عبادت کنیم چون سزاوار عبادت شدن است نه برای اینکه به ما نعمت داده است.

* اگر خداوند را می‌خواهید بجویید در زمین و آسمان نیابید که پیدا نمی‌شود چون خود رحمانش فرمود: زمین و آسمان وسعت مرا ندارد دل مؤمن جایگاه من است. هر مصنوعی صانعش را نشان می‎دهد. به هر چیزی نگاه کنی، سازنده‎ آن را یاد می‎کنی. قالی را می‎بینی، می‎گویی عجب قالی‎بافی داشته است. ساختمان را می‎بینی، می‎گویی عجب معماری داشته است. خودت را چه؟ اگر خودت را هم جلوی آیینه نگاه کنی، یاد خدا می‎افتی؟!

* در دنیا اگر خودت را مهمان حساب کنی و حق تعالی را میزبان، همه غصه‌ها می‌رود، چون هزار غصه به دل میزبان است که دل میهمان از یکی از آنها خبر ندارد. هزار غم به دل صاحبخانه است که یکی به دل مهمان راه ندارد. در زندگی خودت را میهمان خدا بدان تا راحت شوی. اگر در میهمانی یک شب بلایی به تو رسید شلوغ نکن و آبروی صاحب‌خانه را حفظ کن. اعمال هر کس به اندازه معرفتش قیمت دارد، خلوص عمل بسته به میزان معرفت است، اعمالی که از محبت سرچشمه می‌گیرد خلوصش بیشتر است.

* از دنیا نگو، از خلق نگو، از خودت هم نگو، از خدا بگو. چند وقت که تنها از خدا بگویی اگر غیر از او چیزی هم وجود داشته باشد از یادت می‌رود و غیر او را فراموش می‌کنی.

* موت را که بپذیری، همه غم و غصه‌ها می‌رود و بی‌اثر می‌شود؛ وقتی با حضرت عزرائیل رفیق شوی، غصه‌هایت کم می‌شود. آمادگی موت خوب است، نه زود مردن. بعد از این آمادگی، عمر دنیا بسیار پرارزش خواهد بود. ذکر موت، دنیا را در نظر کوچک می‌کند و آخرت را بزرگ. حضرت امیر(ع) می‌فرماید: یک ساعت دنیا را به همه آخرت نمی‌دهم. آمادگی باید داشت، نه عجله برای مردن. اگر دقت کنید، فشار قبر و امثال آن در همین دنیا قابل مشاهده است؛ مثل بداخلاق که خود و دیگران را در فشار می‌گذارد.

* هر وقت غصه دار شدید، برای خودتان و برای همه مؤمنین از زنده‌ها و مرده‌ها و آنهایی که بعدا خواهند آمد، استغفار کنید. غصه‌دار که می‌شوید، گویا بدنتان چین می‌خورد و استغفار که می‌کنید، این چین‌ها باز می‌شود.

* با تکرار کردن کارهای خوب، عادت حاصل می شود. بعد عادت به عبادت منجر می‌شود و عبادت هم معرفت ایجاد می‌کند. بعد ملکات فاضله در فرد به وجود می‌آید و نهایتا به ولایت منجر می‌شود.

* دل‌های مؤمنین که به هم وصل می‌شود، آب کُر است. وقتی به علی علیه‌السلام متصل شد، به دریا وصل شده است... شخصِ تنها، آب قلیل است و در تماس با نجاست نجس می‌شود ولی آب کُر نه تنها نجس نمی‌شود بلکه متنجس را هم پاک می‌کند.

منبع:فارس

گزیده ای از سخنان حجت الاسلام ملکی را می خوانید:

از آيت الله بهجت پرسيده شد اين که شنيده مي شود کارهاي خير و اعمال صالح توفيق الهي مي خواهد يعني چه و آيا اين موضوع با اختيار منافاتي ندارد؟

ايشان در پاسخ فرمودند: «اگر توفيق و دستگيري خدا نباشد، مگر کارهاي اختياري انسان انجام مي شود؟ بايد دستگيري و توفيق از ناحيه خدا باشد تا با اعمال اختيار و اراده از ناحيه بنده، کارهاي اختياري انجام شود. تازه انجام افعال اختياري مشروط به بقاي حيات و صحت و نبود موانع است.

به طور مثال براي انجام نماز بايد بنده ساجد و... باشد و عنوان سجود به قيام مبدل شود و شخص قائم، راکع و ساجد شود، اين ها همه از او و به سوي اوست؛ زيرا وجود و ايجاد تا چه رسد به حرکات و سکنات به اوست، چنان که مي فرمايد: «مارميت اذ رميت ولکن ا... رمي» (آن هنگام که سنگريزه ها را پرتاب کردي اين تو نبودي که انداختي، بلکه خدا انداخت.) ما همين اندازه مي دانيم که خداوند امر فرموده و نهي کرده و ما در فعل و ترک مضطر نيستيم و همين مصحح عقوبت است و نيز با وجدان ثابت مي شود که خود را در مورد تکليف فاعل مايشاء و مختار و خالق فعل مي دانيم. انسان فاعل ما به است نه فاعل ما منه(يعني زمينه ساز فاعل حقيقي است نه فاعل حقيقي و ايجادي)

پی نوشت:
بر گرفته از کتاب «پرسش هاي شما و پاسخ هاي آيت ا... بهجت»- ص۱۲۰

محمّد بن مروان مى‏گويد كه از امام صادق(ع) شنيدم كه مى ‏فرمود:

رسول خدا(ص) آنقدر روزه(مستحبّى) مى‏ گرفت تا آنجا كه گفته مى شد: افطار نمى ‏كند! و افطار مى‏ كرد تا آنجا كه گفتند: روزه نمى‏ گيرد؛ سپس يك روز، روزه مى‏ گرفت و يك روز افطار مى ‏كرد؛ و بعد، روزهاى دوشنبه و پنجشنبه هر هفته را روزه دار بود، تا از آنهم منصرف شد و ديگر در هر ماه سه روز روزه مى‏ گرفت: پنجشنبه اول ماه و چهارشنبه وسط ماه و پنجشنبه آخر ماه را، و مى‏ فرمود: در اين سه روز، روزه گرفتن به منزله روزه‏ دار بودن تمام عمر است.
و پدرم امام محمّد باقر(ع) مى‏ فرمود:
هيچ كس در نزد من منفورتر از آن شخص نيست كه به او گفته مى‏ شود: رسول خدا عليه السّلام چنين و چنان مى‏ كرد، و او بگويد: خداوند مرا براى زياد كوشش نمودن در نماز عذاب نمى‏ كند، گويى مى‏ پندارد كه رسول خدا (ص) كار خيرى را از روى ناتوانى(نعوذ باللَّه) رها كرده (و او توفيق انجام آن را پيدا كرده) است!
حلبى، از امام صادق(ع) نقل كرده است كه فرمود: امير المؤمنين على(ع) فرمود:
روزه ماه صبر (ماه رمضان) و سه روز در هر ماه، دل شوره‏ ها (و اضطرابهاى درونى) را مى‏ برد؛ و سه روز روزه گرفتن در هر ماه مانند روزه گرفتن تمام عمر است، خداوند تبارك و تعالى در كتاب خود (در آيه ۱۶۰ از سوره انعام) مى‏ فرمايد:
هر كس عمل نيكى بجاى آورد، ده برابر آن پاداش دارد.
احمد بن محمّد بن ابى نصر روايت كرده است كه از امام كاظم(ع) درباره روزه گرفتن در ماه سؤال كردم، فرمود: سه روز در ماه، در هر ده روزى يك روز، خداوند در كتاب خود (در آيه ۱۶۰ از سوره انعام) مى ‏فرمايد: هر كس عمل نيكى بجاى آورد، ده برابر آن پاداش دارد، پس سه روز روزه‏ دارى در هر ماه روزه تمام عمر مى ‏باشد.

 

پی نوشت:

پاداش نيكيها و كيفر گناهان / ترجمه ثواب الأعمال، ص۲۱۷و۲۱۸.

در این باره حضرت محمد(ص) می فرمایند: از مومن و از این که از بیماری بی تابی کند، درشگفتم! اگر او می دانست که در بیماری چه پاداشی وجود دارد، دوست داشت پیوسته بیمار باشد تا آن که به لقای پروردگار خویش بپیوندد، همچنین از ابوحمزه ثمالی نقل شده است که امام باقر (ع) فرموده اند: یک شب تبداری، برابر است با عبادت یکسال، دو شب تبداری با عبادت دو سال برابری می کند، و سه شب تبداری با عبادت هفتاد سال برابری می کند، و از همین جهت فرمودند: بیداری یک شب به علت بیماری یا درد، بَرتر و پُرپاداش تر از عبادت یک سال است.

علاوه بر این از امام رضا (ع) نقل شده است که ایشان فرموده اند: اِذا کانَ یَوم القیامَة یَوَدُ اهلُ البَلاء وَ المَرضی انَّ لُحومَهُم قَد قُرٍضَت بِالمَقاریضِ؛ لِما یَرونَ مِن جَزیل ثَوابِ العَلیل؛ روایت چون قیامت برپا گردد، گرفتار شدگان به بلا و بیماری، به جهت پاداش فراوانی که برای بیماری خود می بینند، آرزو می کنند که ای کاش در دنیا (بر اثر بیماری) گوشتشان با قیچی پاره پاره شده بود تا به ثوابی بیشتر می رسیدند.

پی نوشت ها:
1- بحارالانوار، ج81: 200.
2- الکافی، ج3: 114.
3- الفقه المنسوب للامام رضا (ع): 341.
4- دانش نامه احادیث پزشکی، ج1: 153، 154.