عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدیدرُوِيَ عن عَليٍّ عليه السّلام قال:
اِنَّ سَخاءَ النَّفسِ عَمّا في اَيدِي النّاسِ لَاَفضَلُ مِن سَخاءِ البَذلِ[1]
ترجمه: روایت از علی علیه السلام منقولاست که حضرت فرمودند: گذشت و سخاوت نفس از آنچه را که در دست مردم است هر آینه افضل و بالاتر است از گذشت و سخاوت در بذل و عطا کردن به دیگران .
شرح حدیث
آیت الله مجتبی تهرانی(ره): سخاوت در اصل معنایش گذشت کردن است. شما یک چیزی را به کسی می بخشی، بذل میکنی، از آن دل میکنی، گذشت میکنی میدهی به او. سخاوت این است.
امیرالمؤمنین علیه السلام بر طبق این روایت میفرمایند: سَخاء نفس یعنی گذشت درونی از آنچه که در دست دیگران است از امور دنیایی. اسم این را گذاشته سخاوت. چرا؟ چون مثل همان گذشت است. این چشم پوشی از آنچه در دست دیگران است فضیلتش بیشتر و بالاتر است از اینکه دست کنی در جیب خودت و پول به کسی بدهی. چرا؟ اگر انسان چشمداشت داشته باشد نسبت به آنچه که از امور دنیایی در دست دیگران است و چشمش دنبال آن باشد، حداقل منشأ 3 رذیله در انسان میشود:
1- متوقع میشوی که او به تو بدهد. توقع اینکه او به تو بدهد از آنچه که دارد این طمع است و طمع هم از رذائل اخلاقی است.
2- به تو نمیدهد. اینجا در دلت آرزو میکنی چون من ندارم خدا از او بگیرد. نگاه کنید گام به گام پیش میروم. اینها مال نفس است و تودلی است. اول به من بدهد میشود طمع. بعد میبینی به تو نمیدهد. آرزو میکنی که او هم نداشته باشد و از او هم گرفته شود. این اسمش چیست؟ حسد. این رذیله دوم. نگاه کنید گام به گام پیش میروم . چند صورت که بیشتر ندارد.
3- نه توقع دارم به من بدهد نه میخواهم که از او گرفته شود. بلکه میگویم خودم میروم تلاش میکنم که هر طور بشود بدست آورم. این چه میشود؟ خودم را به آب و آتش می زنم. لا ابالیگری در بدست آوردن مال . نه حرام سرم میشود دیگر نه حلال. می خواهم مثل او بشوم. ببینید چقدر جمله گویا است.
اِنَّ سَخاءَ النَّفسِ عَمّا في اَيدِي النّاسِ لَاَفضَلُ مِن سَخاءِ البَذلِ چشم پوشی کردن از آنچه را که در دست دیگران است از امور مادی و دنیایی، هر آینه بالاتر است ازاینکه دست کنی در جیبت یک چیزی به کس دیگری بدهی. فهمیدی؟ چون اگر آن چشم پوشی نشود منشأ رذائل اخلاقی است. یا مبتلا به طمع میشوی یا حسد میشوی یا لا ابالیگری در بدست آوردن مال.
یکشنبه 16 اسفند 88 – 20 ربیع الاول 1431
.[1] غررالحکم، ص 381، حدیث 8645