متن زیر گفتاری از آیت الله میرباقری است که در ادامه می خوانید؛

‌«انسان، فقیر است. نمی‌توانیم فقیر نباشیم. فقیر بودن چیز خیلی خوبی برای ماست؛ «یا ایها الناس أنتم الفقراء إلی الله». 

ولی اگر این فقر را به جایی تکیه دادی، به زمین، به زبانَت، به گوشَت، به چشمَت، به آب، به خورشید، ماه، پدر، تجارت، خانه، کتاب، استاد و... [تکیه دادی،] به همین اندازه مشرک می‌شوی. در این حالت وقتی زمین زیر پایت سفت است، آرام هستی و وقتی زلزله شد، می‌ترسی. طبیعی است آدمی که به سفتیِ زمین، آرام است، وقتی زمین متزلزل شد، می‌ترسد. چرا نترسد؟ ولی کسی که اتکائش به سکونت زمین نیست و می‌داند اوست که دارد زمین را آرام نگه می‌دارد، چنین کسی وقتی زمین هم می‌لرزد، نمی‌ترسد. می‌گوید: مگر تو قبلاً من را نگه می‌داشتی که حالا تکانم می‌دهی، بترسم؟

کسی که اتکائش به آب نیست، همه آب‌های زمین هم خشک بشوند، طوری نمی‌شود و اتفاقی نمی‌افتد! [می‌پرسد] مگر تا به حال شما ما را سیراب می‌کردید، که حالا شما که نباشید ما تشنه بمانیم؟!

معنی اطمینان نفس این است: «ِأَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوب». یعنی اگر کسی به مقامی رسید که خدای متعال به او توجه پیدا کرد و متوجه او شد و او هم متوجه خدا شد، این شخص به مرحله آرامش می‌رسد. قبل از آن، آرامشی نیست. آدمی که روی موج، خانه می‌سازد، او، آرام نیست. خب، موج است دیگر. موج زیر پای انسان می‌لغزد.»

منبع:مهر

 سارا منجزی‌پور  با اشاره به عظمت پیاده‌روی اربعین اظهار کرد: وقتی عظمت حضرت اباعبدالله(ع) و این جمعیت را می‌بینیم که به عشق امام حسین (ع) در پیاده‌روی اربعین حضور یافته‌اند به شیعه بودن افتخار می‌کنیم.

وی بیان کرد: وقتی مردم را می‌بینیم که اینچنین به ائمه اطهار(ع) عشق می‌ورزند حس بسیار خوبی به انسان می‌دهد.

این هنرپیشه سینما و تلویزیون تصریح کرد: اربعین تبدیل به مانور عظمت شیعیان شده و باعث غرور و افتخار شیعیان است.

عقیق:سمیه پارسادوست/ به قول مادرش «انگار اصلا مدافع به دنیا آمده بود .» چند روز پیش سالگرد شهادتش بود؛ دومین سال آسمانی شدن مردی که «مدافع حرم» بود. پهلوانی نه از نسل قدیم که از همین نسل جدید که مثل همه دهه شصتی ها چیز زیادی از دفاع مقدس و حال و هوای جبهه ها به یاد نداشت اما به جایی رسید که فرمانده دلها ؛ حاج قاسم سلیمانی، از او با عنوان «همت» جبهه های سوریه نام برد و می گفت «رشادت های این جوان من را به یاد شهید همت می اندازد.» به «عمارحلب» مشهور شده بود. رشادت هایش زبانزد بود. شهامت و شجاعت در کنار خلوصی که داشت و اینها همه با هم جمع شد و «شهید محمدحسین محمدخانی» را به آسمان رساند در روزگاری که پرواز سهم دل از دنیا بریده هایی چون اوست و بس. شهید محمدخانی «مداح» هم بود. هیئت «علمدار» را در زمان دانشجویی در یزد به راه انداخت و خودش هم مداحی می کرد. مادرش می گوید عاشق امام حسین(ع) بود و عاشقانه ترین خلوت هایش را وقتی داشت که برای حضرت ارباب بی کفن، اشک می ریخت و ضجه می زد. به بهانه دومین سالگرد شهادت این شهید با مادر شهید(خانم سالاری) که در سنگر مدرسه مشغول فعالیت هستند، گفت و گویی داشتیم. مادرشهید با روی باز پذیرای سوالاتمان شد و با عشق از فرزندی گفت که حالا مایه مباهات و سربلندی پدر و مادرش شده؛ مادری که می گوید آماده است تا همه فرزندانش را در این راه فدا کند.

در ادامه گزیده گفت و گوی ما با مادر این شهید سربلند والامقام را می خوانید:

*محمدحسین مهندسی عمران در دانشگاه یزد و تهران قبول شد ولی دانشگاه یزد را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد. بعد هم در تهران در رشته کارشناسی ارشد مدیریت فرهنگی درس خواند. دوستان و همکلاسی های محمدحسین بعد از شهادتش برای ما زیاد از اخلاق و روحیات او حرف زدند و خاطرات زیادی تعریف کردند که در کتاب زندگینامه پسرم هم منتشر شده است. ما بر سر مزار محمدحسین حتی افرادی با لباس روحانیت را می دیدیم که می آمدند و می گفتند آشنایی با محمدحسین مسیر زندگیشان را عوض کرد و قبل از آشنایی با او در فضاهای دیگری و در دنیای دیگری زندگی می کردند ولی پس از آشنایی با محمدحسین به قدری عوض شدند که تصمیم گرفتند طلبه بشوند . یا همکلاسی هایش تعریف می کردند که در دانشگاه و خوابگاه افرادی بودند که به قول معروف اهل همه خلافی بودند و سیگار می کشیدند، مشروب می خوردند، دزدی می کردند اما رفاقت با محمدحسین آن ها را از دنیای خلاف و گناه به هیئت امام حسین کشاند و امام حسینی شان کرد. 

*محمدحسین عجیب اهل روضه و هیئت بود. عاشق حضور در هیئت بود. مداح هم بود و خیلی جدی مداحی را دنبال می کرد. موقع مداحی حال عجیبی داشت. مثلا یک شب وقتی می خواست روضه حضرت علی اصغر(ع) بخواند، یک ماهی را از آب گرفته بود و آورده بود به جلسه تا تلذی کردن را عینی تر و ملموس تر به مستمعین نشان بدهد. یا شب «حر» کفشی را به گردنش انداخته بود تا حالت حر بن ریاحی وقتی محضر امام رسید را بهتر نشان دهد. این اواخر هم مقتل خوانی را شروع کرده بود. بیشتر هم «شور» می خواند.

*دوماه محرم و صفر را هرروز در هیئت می گذراند. قبل از آغاز محرم هم چله داری ترک گناه می کرد و می گفت باید برای محرم پاک و خالص شوم. دوستانش تعریف می کنند که در یزد، اتاقی درست کرده بود و نامش را «ضجه گاه» گذاشته بود. این اتاق را با تصاویر شهدا و پرچم و بیرق تزئین کرده بود و در آن نماز و روضه می خواندند. دورهم جمع می شدند و خلوت عاشقانه ای داشتند. هیئت شان را با سه، چهارنفر در یزد راه انداخت. حالا همان هیئت، به یکی از معروف ترین و شلوغ ترین هیئت های یزد تبدیل شده است.

*محمدحسین بخش عمده ای از زندگیش را صرف شهدا کرد. عجیب با شهدا مانوس و رفیق بود و هرچه در این زمینه بگویم کم گفته ام. دائم درحال مطالعه کتاب های مربوط به شهدا بود و در دانشگاه محل تحصیلش هم تلاش زیادی برای برگزاری یادواره های شهدا داشت. زمانی که با خاکسپاری شهدای گمنام در دانشگاه ها مخالفت کرده بودند، آن قدر پافشاری کرد تا بالاخره مسئولان مجوز خاکسپاری 8 شهید گمنام در دانشگاه سراسری یزد را صادر کردند. خیلی برای شهدا و خانواده هایشان مایه می گذاشت . عاشق شهدا بود.

*از دوران دبیرستان به اردوی راهیان نور می رفت. مدتی هم در منطقه «شرهانی» جزء تیم تفحص بود. به همه شهدا علاقه داشت اما به چندشهید به طور «ویژه» علاقمند بود؛ یکی «شهید همت» بود که محمدحسین عاشق او بود . به شهید همت خیلی ارادت داشت و برای خود ما هم خیلی جالب بود که پس از شهادتش ، سردار سلیمانی درباره محمدحسین گفتند: «من همت خودم را با این شهید در منطقه پیدا کردم.» و گفته بودند محمدحسین برایشان مثل همت بود. و این سخن سردار سلیمانی، من را به یاد این جمله انداخت که « هرچیز که در جستن آنی، آنی»

شهید دیگری که محمدحسین به او ارادت ویژه داشت، شهید «محمدعابدی» بود که بازهم جالب است برایتان بگویم عکسی که از این شهید پس از شهادت در حجله اش گذاشتند ، دقیقا شبیه به تصویری بود که از محمدحسین در حجله اش گذاشته بودند . شهید بعدی هم شهید «دین شعاری» است که روحانی بودند و محاسن بلند و زیبایی داشتند.

*احترام ویژه ای برای من و پدرش قائل بود. پدر محمدحسین سپاهی و از جانبازان جنگ تحمیلی هستند. محمدحسین پدرش را «حاج آقا» صدا می زد و وقتی خواهرانش می گفتند چرا بابا را اینطوری صدا می زنی، می گت که پدرمن «شهید زنده» است . تا من یا پدرش غافل می شدیم، خم می شد و پای ما را می بوسید. در انجام واجبات و ترک محرمات لحظه ای غفلت نداشت. خیلی اهل مستحبات بود و به خواندن نمازهای نافله و ویژه نافله شب مقید بود. نمازهای با حالی می خواند؛ آن قدر باحال که من که مادرش بودم، خیلی وقت ها حسرت می خوردم و می گفتم خوش به حالت که از ما هم جلوتر زدی حتی از من که مادرت هستم. 

*می گویند در جبهه سوریه خیلی خوش درخشیده است. این را همرزمانش تعریف می کنند و یک بار در میزگردی که در شبکه افق در رابطه با تحولات جنگ سوریه و داعش برگزار شد، شنیدم که نام محمدحسین را آوردند و گفتند امثال او در موفقیت ها در این جنگ چه نقش درخشانی داشته اند. به خاطر همین جانفشانی هایش هم به او القاب زیادی داده بودند ؛ از جمله «مالک اشتر» و «همت مقاومت» و «عمار حلب» .

* یک بار از زبان دومستندسازی که درباره شهدا برنامه می سازند (از آسمان) شنیدم که می گفتند چرا الان می روند و در تاریخ دنبال «همت» و «خرازی» و «باکری» و «چمران» می گردند؟ بروند زندگی «حاج عمار» (شهید محمدحسین محمدخانی) را بررسی کنند تا ببینند روح همت ها و خرازی ها و باکری ها در وجود این جوانان نسل امروزی حلول کرده است . با این تفاوت که آن زمان دوران جبهه و جنگ بود و ارزشها برای مردم چیز دیگری بود و همه با هم بودند ولی الان فضا عوض شده و در چنین شرایطی مثل عمارها زندگی کردن هنر می خواهد. 

*محمدحسین علاقه عجیبی به امام حسین(ع) داشت. برنامه گذاشته بود دانشجویان را به کربلا ببرد. در بین الحرمین دورهم جمع می شدند و روضه می خواندند. یکی از روحانیون یزد که کارفرهنگی هم انجام می دهد، تعریف می کرد که محمدحسین خستگی ناپذیر بود. کربلا که بودیم، مدام به حرم می رفت. هنوز به هتل برنگشته، دوباره می گفت می خواهم بروم حرم...

*موقع خواستگاری به همسرش گفته بود زندگی با من سخت است. هر جای دنیا که فریاد مظلومی را بشنوم برای کمک خواهم رفت .

*به حاج آقا آیت اللهی از علمای بزرگ یزد  گفته بود: «دعا کنید شهادت نصیب و روزیمان بشود ». حاج آقا گفته بودند از خدا می خواهم که مثل حبیب بن مظاهر شوید  و محمدحسین پاسخ داده بود: لذتی که علی اکبر سید الشهدا از شهادت برد، هرگز حبیب نبرد...

*ما هیچ وقت با رفتن محمدحسین به سوریه مخالفت نکردیم . محمدحسین مهندسی را که خواند و تمام کرد، وارد سپاه شد. پدرش سپاهی بود و ما در این فضاها زندگی کرده بودیم. از قبل از دوران نوجوانی عاشق سپاه بود. بچه که بود می گفت دلم می خواهد لباس هایم مثل لباس های بابا باشد! وقتی درسش را تمام کرد، به او گفتیم می توانیم سرمایه در اختیارت بگذاریم تا یک شرکت مهندسی به راه بیندازی و کار کنی اما درجواب گفت من اگر دکترا هم داشته باشم، بازهم می روم سپاه . 5 سال قبل از شهادتش وارد سپاه شد و بعد هم درگیری های سوریه شروع شد. نزدیک سه ماهی در کاظمین بود و آنجا نیروها را آموزش می داد و بعد هم 4 مرحله به سوریه رفت و هربار 2ماهی آنجا بود و برمی گشت تا این بار آخری که آمدنش خیلی به درازا کشید و ما چشم انتظارش بودیم. 98 روز طول کشید و ازمحمدحسین خبری نشد. چون فرمانده بود و خیلی در قرارگاه نبود، امکان تماس هرروزه و مرتب را نداشتیم و سخت می شد او را پیدا کنیم.  شب قبل از شهادتش که با قرارگاه تماس گرفتیم، همرزمانش گفتن قرار است فردا پس فردا برگردد ایران اما خیلی طول نکشید که خبر شهادتش را شنیدیم . من معلم هستم . مدرسه بودم و ظهر بود که به خانه برگشتم و تا برگشتم، دیدم حاج آقا سر ظهر خانه هستند و تعجب کردم که این موقع روز آنجا چه می کنند که بعد فهمیدم صبح تماس گرفته اند و خبر داده اند که محمدحسین شهید شده است. محمدحسین من عاقبت بخیر شد. این همان چیزی بود که خودش می خواست و من افتخار می کنم که فرزندم در راه امام حسین (ع) و حضرت زینب (س) فدا شد.

*افتخار ما این است که پرچمدار راه حضرت زینب (س) باشیم. اگر همه فرزندان من بخواهند راه شهیدم را ادامه دهند آمادگی دارم. شهید من متعلق به همه مردم است. اورفت تا ما با ارامش و امنیت زندگی کنیم و راه شهدا ادامه دارد و سعی کنید پیرو خون شهدا و ولایت باشید.

عقیق: سمیه پارسادوست/ «دکترمحمدحسین رجبی دوانی»؛ نامی آشناست برای همه آن هایی که این مورخ و پژوهشگر تاریخ اسلام را بارها از قاب شیشه ای تلویزیون دیده و پای سخنان او نشسته اند. سخنانی که با بیانی شیوا و با مستندات دقیق ادا می شود و مخاطبان بسیاری هم دارد. خیلی ها هنوز هم لذت تماشای سریال«مختار» را با تحلیل های پس از پایان این سریال که با حضور دکتر رجبی دوانی برگزار می شد، به یاددارند. بهانه ما برای گفت و گو با این استاد دانشگاه ، موضوع خاص دیگری بود که درنهایت حرف به هیئت ها و  دورشدن از روحانیت محوری هیئات و میثم مطیعی کشید. رجبی دوانی معتقد است هیئت ها هراندازه هم پرمحتوا باشند، بازهم بدون «روحانی» به اهداف اصلی و تاثیرگذاری عمیق نمی رسند.

***

این روزها گویا دشمن سنگر مداحان را نشانه گرفته است و هجمه ها به سمت هیئت های عزاداری رفته است

در جریان دفاع مقدس و انقلاب جوانان ما از دل همین مجالس و عزاداری ها توانستند حماسه آفرینی کنند. سال ها بعد در جریان فتنه 88 نیز ثابت شد که همین هیئت ها و عزاداری هاست که می تواند نقشه دشمنان را نقش برآب کند. لذا دشمن به این نتیجه رسید که اگر می خواهد بر ما فائق بیاید، باید مردم را از این جلسات و این ارزشها دور کند. این طور شد که هجمه ها به بهانه های گوناگون به سمت مداحان و واعظان رفت. مشخص است که این هجمه ها از روی بغض و کینه و خباثت مطرح می شود نه اصلاح و پاک کردن ضعف ها.

فکر می کنید هیئت های ما درحال حاضر همچنان تاثیرگذاری سال های جنگ و دفاع مقدس را دارند؟

بله . قطعا دارند. البته از یک نکته مهم نباید غافل شد و آن هم اینکه هیئت ها در گذشته توسط علم و روحانیون اداره می شد و واعظان بنام شهر این هیئت ها را مدیریت می کردند. درحال حاضر اما متاسفانه روز به روز نقش علما و روحانیون در هیئت های ما کمرنگ تر می شود و هیئت ها حالت مداح محوری پیدا کرده اند. ضمن احترام به اکثریت قریب به اتفاق مداحان ولی در بعضی موارد شاهدیم که مداحی می آید که فاقد صلاحیت لازم از نظر علمی و معرفتی است و همه کاره هیئت می شود. وقتی کار به طور کامل به این دسته از مداحان سپرده شود، مشخص است که روی کیفیت کار مجالس و هیئت ها هم اثرمنفی می گذارد و بهانه به دست بدخواهان داده می شود. ما باید هدفی بالاتر و والاتر از تخلیه انرژی جوان ها در هیئت ها داشته باشیم . اینگونه نباشد که خیل عظیمی تنها برای مداحی و سینه زنی جمع شوند بلکه باید تلاش شود تا سطح معرفتی این جمعیت هم بالا برده شود و این مجالس آن قدر تاثیرگذار باشند که به یک سنگر مهم مقابل تهاجم فرهنگی دشمنان تبدیل شوند.

و فکر می کنید چطور این اتفاق می افتد؟ مداح محورشدن هیئت های ما می تواند در این راستا کمک کند یا نتیجه عکس خواهدداشت؟ به نظر می رسد درحال حاضر جوان های ما از مداح بیشتر از سخنران حرف شنوی دارند

هرچقدر که مداحان ما باسواد باشند و رتبه علمی شان بالا باشد و نسبت به مسائل اعتقادی و شرعی مطالعات بالایی داشته باشند و همین طور در ارتباط با شناخت مقاتل و منابع تاریخی اهل بیت شناخت کافی داشته باشند ، تاثیرگذاری کارشان بالا می رود و می تواند خلاء روحانی و واعظ را تا حدودی پر کند که البته بازهم کافی نیست و من معتقدم حتی موفق ترین هیئت ها هم بدون روحانی عالم و عامل از اهداف اصلی و اثرگذاری عمیق دور خواهندشد و لذا لازم است که هیئت ها مثل قبل با محوریت روحانیون بنام و خوشنام شکل بگیرند و در کنارش شورعاطفی و حماسی که مداح ایجاد می کند هم مکمل خوبی است تا یک هیئت تراز و استاندارد شکل بگیرد. امسال در ایام دهه اول محرم هیئت های خوبی مثل هیئت آقای مطیعی و آقای کریمی را داشتیم که دیدید چه جمعیت عظیمی به این هیئت ها آمدند و چطور منظم و باهدف عزاداری کردند و در روز تاسوعا و عاشورا نیز دسته های بزرگ عزاداری به راه انداختند و در شمال شهر تهران جمع شدند که این تجمع در آن نقطه شهر هم خودش دارای پیام های اثرگذار خوبی بود. یکی مثل آقای مطیعی را سال هاست می شناسم و می دانم آدم های کاردرست به هیئت ایشان می رود و کارهایی که می کنند بدون هدف و اثرگذاری نیست. 

شما یکی از کسانی بودید که در جریان شعرخوانی عیدفطر هم حمایت قاطعی از مطیعی کردید

بله و خوشحالم که با انتشار بخشی از سخنان مقام معظم رهبری در حمایت از آن شعر و آن مداحی، روی سیاهی به زغال ماند . شعری که بسیار عالی ، به جا و بحق بود و با اخلاص قرائت شد. همان زمان هم حدس می زدم که وادادگان سیاسی و سرسپردگان غرب در برابر این شعر ارزشمند که زبان حال و بیان موقعیت فعلی برخی سیاسیون بود موضع گیری کنند و با واکنش های تند روبرو شود و عده ای هتاک بی ادب این جوان انقلابی و مومن را مورد فحاشی و سرزنش قراردهند و به همین خاطر هم همان روز پیامی برای ایشان فرستادم و گفتم که مبادا از این سخنان سخیف و یاوه گویی نوکران اجنبی ناراحت شود که گفتن حرف حق تاوان دارد و خوشحالیم که حضرت آقا هم کاملا از شعر قرائت شده در آن روز حمایت کردند و اعلام کردند که با آن موافق هستند. حالا شاید باید دید آن هایی که آن زمان حمایت نکردند و یا سکوت کردند و علت این عدم حمایت خود را نارضایتی رهبری و هزینه تراشی برای ایشان عنوان کردند، چه حرفی برای گفتن دارند!

پس از آنکه میثم مطیعی در روز عید فطر و قبل از اقامه نماز توسط رهبر معظم انقلاب ، شعری انتقادی و صریح را قرائت کرد؛ واکنش های مختلفی از طرف احزاب و گروه های مختلف سیاسی و رسانه های آنها منتشر شد.

این واکنش ها را میتوان به سه دسته مثبت ، منفی و محافظه کار تقسیم کرد ، اما به تازگی نظر رهبر انقلاب اسلامی نیز درباره این شعر در فضای مجازی منتشر  شده است.

نشریه خط حزب الله در شماره جدید خود به دیدار  رهبر انقلاب با مداحان مراسم سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین در بیت رهبری و بیان نکات مهمی به آنان  اشاره کرد و در پی آن  حجت الاسلام سید کمیل باقر زاده استاد دانشگاه امام صادق (ع) با انتشار سلسله توئیت هایی در صفحه شخصی خود نظر رهبر انقلاب را درباره شعر میثم مطیعی در عید فطر امسال، این گونه بیان کرد:

"بعد از مراسم شام غريبان بيت رهبرى، آقا خطاب به ميثم مطيعى نكات مهمى فرمودند كه بیش از آنکه شخصی باشد بیانگر شاخص‌های مداحی انقلابی است.

آقا فرمودند: می‌دانم بعد از عید فطر خیلی شما را اذیت کردند و فشار آوردند، هم به شما و هم به شعرا؛ اما مطلقا اعتنا نکنید.

شما یک حرف کاملا درست و محکمی زدید. تردید نکنید. من نظرم را همان موقع به اطرافیان هم گفتم. کار شما کاملا درست بود.

اصلا محل نگذارید به این حمله‌ها و بدانید کار شما مؤثر است. شما روی این جوان‌ها تاثیر دارید. این جمعیتی که امشب آمده بود تاثیر می‌پذیرد از شما.

در آن شعر هم هیچ اهانت نبود. مسؤولان رده بالای دولتی آمدند پیش من و گفتند توهین شده؛ من گفتم خیر، هیچ اهانتی نبوده.

خود بنده هم صف اوّلی هستم. صف اوّل یک نفر نیست که؛ ما هم مدعى بوديم و هم صف اوّلى.

در آن شعر هم هست: "ما مدعیان صف اول بودیم"، ولی معلوم شد خبرها جای دیگری است؛ دیگرانی را بردند و ماها جا ماندیم.

هیچ خسته نشوید. اگر بنای بر خسته‌شدن بود آنهایی که قبل از انقلاب زندان رفتند و کتک خوردند و تبعید شدند باید خسته می‌شدند.

سفت بايستيد و خسته نشوید. اگر خسته نشوید خداوند به کارتان برکت می‌دهد، و برکت داده است. راه درست همین است که شما دارید می‌روید.

من همیشه شما را دعا می‌کنم، اما سر قضیه عید فطر فقط دعا نبود؛ هم دعا می‌کردم، هم حمایت کردم و نکاتی را به آنهایی که باید می‌گفتم گفتم.

حمایت قاطع رهبر انقلاب از شعر عید فطر میثم مطیعی نشان داد خیلی از مدعیان ولایت‌مداری، از فهم ولیّ زمان خویش فرسنگ‌ها فاصله دارند.

از دیوار سفارت بالا رفتن را انقلابی‌گری دانستند، آقا آن را محکوم کردند. شعر عید فطر را افراطی‌گری خواندند، آقا از آن حمایت کردند