رایة الهدی

در مراسم تشییع والده حاج مهدی و حاج فرج الله سلحشور  یکی از فرزندان رهبر معظم انقلاب (حجت الاسلام سیدمجتبی خامنه ای) نیز برای عرض تسلیت حضور داشت.

خیابان هاشمی تهران، صبح جمعه شاهد تجمع مردمی بود که برای تشییع پیکر مادری آمده بودند که بزرگتری افتخارش کنیزی حضرت زهرا (سلام الله علیها ) بود.

بانو حمیدی والده ذاکر اهل بیت(ع) حاج مهدی سلحشور و حاج فرج الله سلحشور که در شب شهادت امام رئوف (ع) میمهان حضرت زهرا(س) شد ،  صبح امروز با حضور خانواده ، مسئولین و جامعه هیئات مذهبی کشور تشییع و به خاک سپرده شد.

 پیکر خادمه حضرت زهرا(س) مرحومه حمیدی والده حاج مهدی سلحشور دقایقی پیش با حضور جمع کثیری از ارادتمندان اهل بیت تا منزل  ایشان تشییع شد و در آغوش خانواده قرار گرفت. 

به گزارش عقیق، حاج فرج الله و حاج مهدی سلحشور نیز با حضور در کنار پیکر مادر به روضه خوانی و عزاداری پرداختند. جمع کثیری از ارادتمندان به اهل بیت با حضور در منزل پدری خانواده سلحشور به ایشان تسلیت گفتند. برنامه قرائت زیارت عاشورا با مداحی حاج مهدی سلحشور در کنار پیکر مادر و با حضور جمع کثیری از مردم برگزار شد شد.

 نفحات صبح گزارش داد،  حاج مهدی سلحشور امشب در مراسم وداع با پیکر بی جان خادمه حضرت زهرا(س) در کنار پیکر مادرش گفت: داغ ما در مقابل داغ اهل بیت برای مادر سادات حضرت زهرا(س) ذره ای مقابل دریاست لذا کنار پیکر مادرم خجالت می کشم از داغ خودم بگویم و فقط می خواهم روضه مادرسادت بخوانم. همه کسانی که به دیدار ما می آیند تسلیت می گویند و دلداری می دهند اما کسی نبود در مدینه به علی(ع) تسلیت بگوید و فقط زخم زبان می زدند. فردا تشییع جنازه باشکوهی برپا می شود اما بمیرم برای آقام که کسی نبود پشت تابوت مادرش عزاداری کند.

سلحشور ادامه داد: بچه ها به خدا قدر مادرتان را بدانید. تا زنده است دست و پایش را ببوسید که روزی پشیمان می شوید که کار از کار گذشته است. مبادا صداهایتان را روی مادرتان بلند کنید.  اگر فرصت کردید در خانه صورت کف پای مادرتان بذارید و ببوسید، به یاد آن آقایی که صورتش را کف پای مادرش حضرت زهرا(س) گذاشت و گریه کرد.  جنازه را که امشب به خانه آوردند، بزرگترها گفتند یکی دوساعت بیشتر در خانه نباشد، چون خانواده و نزدیکان اذیت می شوند، اما بمیرم برای آن خانمی که تابوتش چند روز در خانه بود و هر وقت بچه ها می آمدند تابوت مادر را می دیدند و اشک می ریختند.

حاج مهدی سلحشور افزود: مادرم عاشق سینه زنی برای حضرت زهرا بود و امشب هم آخرین شب است که در کنار خانواده اش حضور دارد لذا همین امشب به جای مادرم برای حضرت زهرا(س) سینه می زنیم.

به گزارش عقیق، حجج الاسلام جعفر ناصری، علیرضا و احمد پناهیان، سید حسین مومنی و مداحان اهل بیت حاج سعید حدادیان، حاج عباس حیدرزاده، کربلایی نریمان پناهی، حاج رحیم ابراهیمی، حاج اسلام میرزایی، در پیام هایی جداگانه به حاج مهدی سلحشور تسلیت گفتند.

 مراسم تشییع و خاکسپاری مادر حاج مهدی و حاج فرج‌الله سلحشور نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون ساعت 9 صبح، جمعه 13 دی‌ماه از مقابل منزل مرحومه  واقع در 21 متری جی، خیابان هاشمی، روبروی مسجد حضرت علی‌‌اکبر(ع)، کوچه شهید محمدی‌پور، پلاک 12 برگزار می‌شود. 

مراسم سوم والده خانواده سلحشور نیز روز یکشنبه 15دی از ساعت14تا16در مسجد بلال صداوسیما واقع در خیابان ولی عصر نرسیده به بزرگراه شهید چمران برگزار می شود.

امام حسن مجتبی(ع)-شهادت

چشمی که یک دریا حسینی اشک دارد

تازه تواند بر حسن یک قطره بارد

حتماً غریبیِ حسینش را چشیده

آنکه غریبیِ حسن را خون ببارد

اصلاً تمام کربلا داغ مدینه است

صلح حسن کرب و بلا را می نگارد

شیرین تر از جام شهادت، قتل صبر است

این را حسن بر اهل تقوا می سپارد

هر نوکری زهرا سفارش کرده باشد

باید غریبیِ حسن را پاسدارد

داراییِ خود را سه بار از جود بخشید

سائل کجا مانده به سلطان رو بیارد

او آگه از درخواستِ ما فی الضمیر است

حاجت نگفته حاجت دل را بر آرد

قاسم قسیم جام (احلی من عسل) شد

یعنی کرامت مثل بابا نیز دارد

عبداللهش پروردۀ دامان عشق است

یعنی خدا باب الحسینش می شمارد

هر کس که خواهد بر غریبی یار باشد

باید به روی هستیِ خود پا گذارد

قبر غریبش عن قریب آباد گردد

زهرا ز کار شیعیان دلشاد گردد

***

از وبلاگ حاج محمود ژولیده

امام حسن مجتبی(ع)-مدح

در مدح تو باید که ببندیم دهان را

وقتی که بریدند ادیبانه زبان را

ای آینه ی حسن خدا، یوسف مصری

با آمدنت تخته کند زود دکان را

بازار سر زلف تو از بسکه شلوغ است

انگشت به لب کرده زلیخا صفتان را

وصف مژه ها و خم ابروت مرا کشت

زحمت نده صیاد دگر تیر و کمان را

با تکه کلافی به وصال تو رسیدم

زهرا به حسابم زده این سود کلان را

تا سفره ی احسان کرم خانه تان هست

سائل نخورد ثانیه ای غصه ی نان را

زرتشت مسلمان شده ی چشم خمارت

انداختی از چشم همه دیر مغان را

ما بهتر از این روضه، بهشتی نشناسیم

بهتر که بچسبیم همین نقد جهان را

با طشت نگو، کوچه ی غم خون جگرت کرد

ترسم که به زینب برساند جریان را

حضرت رسول(ص)-شهادت

آسمان مدینه غمبار است

شهر، آشوب و کار دشوار است

بعد از این مکر و حیله بسیار است

چشم های علی گهر بار است

رنگ زهرا شبیه دیوار است

یک منادی به کوچه راه افتاد

خبر از رحلت نبی می داد

آه از بی کرانۀ بیداد

مرتضی مانده بود بی امداد

وای از رهبری که بی یار است

یک طرف پیکر نبی بر جا

آن طرف تر سقیفه ای برپا

مرگ بر آن نشست و آن شورا

که شده حاصلش غریبیِ ما

امت مصطفی عزادار است

غسل و کفن نبی حکایت داشت

علی از غربتش روایت داشت

خصم داعیۀ ولایت داشت

فاطمه از عدو شکایت داشت

نعش خیر البشر در آزار است

بر زمین پیکر پیامبر است

آب غسل و کفن هنوز تر است

صحبت هیزم و هجوم و در است

یاس را فصلِ برگ و بار و بَر است

سینۀ گُل چه جای مسمار است

اَبَتاه این چه وقت رفتن بود

ای پدر فصلِ یاریِ من بود

غنچه ام را گهِ رسیدن بود

دورِ یاسِ تو پر ز دشمن بود

گوئیا دور دور کفار است

رفتی ای طالعِ سپیدۀ من

قبله اَت قامت کشیدۀ من

رفتی ای خاک تو به دیدۀ من

تا نبینی قد خمیدۀ من

داغ من داغ آل اطهار است

محمودژولیده

حضرت رسول(ص)-شهادت

هر عاشقی ست در طلبت أیها الرّسول

اَلجَنَةُ لَهُ وَجَبَت أیها الرّسول

عالم هنوز تشنه ی درک حضور توست

أرض و سماست در طلبت أیها الرّسول

روشن شده است تا به ابد عالم وجود

از سجده ی نماز شبت أیها الرّسول

تو می روی و در دل هر کوچه جاری اَست

عطر متانت و ادبت أیها الرّسول

آماده ی سفر شدی و با وصیتت

جان ها اسیر تاب و تبت أیها الرّسول

گفتی رضای فاطمه شرط رضای توست

خشم خداست در غضبت أیها الرّسول

اما تو چشم بستی و یک شهر درد و داغ

شد سهم یاسِ جان به لبت أیها الرّسول

اجر رسالت تو ادا شد ولی چه زود

بی تو نصیب فاطمه شد چهره ای کبود

یوسف رحیمی

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلوات الله علیه:

"مَـنْ أَتَـانِی‏ زَائِـراً، وَجَبَـتْ‏ لَـهُ‏ شَفَـاعَتِـی‏،

وَ مَنْ‏ وَجَبَتْ لَهُ شَفَاعَتِی، وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ"

كامل الزیارات، ص 13، الباب 2، ح 9

امام حسن مجتبی(ع)-شهادت

صفر تمام شد و طی نشـد عزای حسن

هزار حیف که شد زهر کین جزای حسن

بـه غربتش چـه بگویـم، رسـول اکـرم گفت

که ماهیان همه گرینـد از بـرای حسن

اگرچه آب شد و سوخت بی‌صدا چون شمع

محیط، پر شده از اشک بی‌صدای حسن

بـه حشـر بـا گـل لبخنـد می‌شـود محشور

خوشا کسی که کند گریه در عزای حسن

گمـان نبـود نمـک‌ناشناس‌هــا بـه ستـم

کنند خنجـر خود را فرو به پای حسن

هنـوز بـر بـدنش زخـم‌ تیرهــا پیــداست

هنوز شهر مدینـه است کربلای حسن

کسی که فاطمـه را کشت قاتل حسن است

به روز حشر شهادت دهد خدای حسن

ز بـس بـه پیکـر پاکش نشست تیـر ستـم

به روی شانه بدن گشت نی‌نوای حسن

غـریبِ شهـر مدینه، غـریب رفت بـه خاک

غریب‌تر حرم و صحن با صفـای حسن

از آن زمان که خـدا خلق کـرد «میثم» را

دل شکستـۀ او بــود آشنـای حسـن

  غلامرضا سازگار